Γράφει ο Γιώργος Χ
Στο παρασκήνιο της ελληνικής διαδικτυακής ενημέρωσης, υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία «αμυντικών αναλυτών» που έχουν αναγάγει σε "επιστήμη" τη γεωπολιτική προπαγάνδα και την καταστροφολογία υπέρ της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν και της Τουρκίας.
.jpg)
Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται μια γνωστή, χαρακτηριστική φιγούρα του χώρου –ένας άνθρωπος που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες από τα εξειδικευμένα έντυπα των εξοπλισμών και σήμερα διευθύνει μια από τις πιο θορυβώδεις ψηφιακές αυτοκρατορίες του εγχώριου διαδικτύου με μόνιμη εμμονή ότι τον διαβάζουν οι περισσότεροι και έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στη χώρα. Θα έπρεπε ίσως κάποτε να διαβάσει τι έλεγε ο Φρόιντ για όσους έχουν εμμονή με τα μεγέθη.
Όσοι παρακολουθούν τον χώρο των εξοπλιστικών, αναγνωρίζουν αμέσως το παρουσιαστικό του με την καθαρή, φαλακρή κεφαλή, η οποία συνοδεύει συχνά τις εμφανίσεις του, όπου με ύφος απόλυτης γνώσης προφητεύει δεινά για τη Δύση και θριάμβους για το Κρεμλίνο. Προσφάτως δε στο βωμό της αρνητικής διαφήμισης, τα έβαλε και με απόστρατους αξιωματικούς του οποίους χαρακτηρίζει άσχετους.
Εδώ είναι που ταιριάζει το "Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα".
Το μοντέλο που έχει επιβάλει αυτός ο εκδότης στα μέσα του δεν έχει ως στόχο την αντικειμενική ενημέρωση, αλλά το συναίσθημα και τη χειραγώγηση, χρησιμοποιώντας μια απλή και επαναλαμβανόμενη συνταγή.
Η στρατηγική του διαρκούς πανικού χτίζεται μέσα από τίτλους με κεφαλαία γράμματα που προαναγγέλλουν τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο όχι με λογική κάποιας μεγάλης παγκόσμιας σύγκρουσης αλλά καταστροφολογίας για τις πυρηνικές υπερτορπίλες του Πούτιν που θα αφανήσοιυν παράκτιες πόλεις, ενώ παράλληλα καλλιεργούνται θεωρίες συνωμοσίας που εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες του κόσμου για την υγεία, την οικονομία και την εθνική κυριαρχία.
Αυτό δημιουργεί γεωπολιτικά παράδοξα, όπου η ίδια γειτονική χώρα μπορεί τη μία μέρα να παρουσιάζεται ως διαλυμένη που καταρρέει σε τρία χρόνια και την επόμενη ως ανίκητη απειλή που θα μας αφανίσει σε τρία χρόνια, ανάλογα με το ποιο αφήγημα εξυπηρετεί την επισκεψιμότητα της στιγμής.
Αν κοιτάξει κανείς πίσω από τις «βόμβες» που εκτοξεύει καθημερινά το επιτελείο του, θα διακρίνει μια βαθιά ιδεολογική στρέβλωση που ξεπερνά τα όρια της απλής ενημέρωσης, καθώς ο συγκεκριμένος διευθυντής έχει τη φήμη ότι ευθυγραμμίζεται τυφλά με τα αφηγήματα της Μόσχας.
Οι αναλύσεις των μέσων του μετατρέπονται συστηματικά σε ένα μόνιμο αντιδυτικό μανιφέστο, όπου οι στρατιωτικές επιτυχίες της Ρωσίας διογκώνονται σε βαθμό υπερβολής, ενώ οι θέσεις του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζονται πάντα ως αδύναμες, υπό κατάρρευση ή καταδικασμένες να αποτύχουν.
Αυτός ο απροκάλυπτος φιλορωσισμός δεν αποτελεί απλώς μια εναλλακτική άποψη, αλλά μια συνειδητή προσπάθεια αναπαραγωγής της ξένης προπαγάνδας στην ελληνική κοινή γνώμη, συχνά εις βάρος των ίδιων των στρατηγικών συμφερόντων της χώρας.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της αυτοκρατορίας είναι η κουρτίνα της ανωνυμίας κάτω από την οποία λειτουργεί. Ενώ ο ίδιος βγαίνει μπροστά για να δώσει το ιδεολογικό στίγμα, η συντριπτική πλειονότητα των άρθρων στα site του υπογράφεται από ένα απρόσωπο webroom.
Πίσω από αυτό κρύβονται νεαροί κειμενογράφοι που απλώς μεταφράζουν ρωσικά τηλεγραφήματα και ύποπτα ξένα blogs, προσθέτοντας τεράστιες δόσεις εντυπωσιασμού, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει την επώνυμη δημοσιογραφική ευθύνη για την εγκυρότητα των όσων γράφονται.
Η σοβαρή αμυντική ανάλυση ακόμα κι όταν όντως προβλέπει μια μεγάλη παγκόσμια σύρραξη απαιτεί ψυχραιμία, στοιχεία και γνώση των στρατιωτικών ισορροπιών, όμως η σχολή που εκπροσωπεί η συγκεκριμένη φιγούρα επιβιώνει από το κλικ του φόβου και του φανατισμού.
Κάθε φορά που ένας αναγνώστης παρασύρεται από έναν τρομολαγνικό ή φιλορωσικό τίτλο, η βιομηχανία του ψηφιακού εντυπωσιασμού κερδίζει διαφημιστικά έσοδα, αποδεικνύοντας ότι η εθνική ασφάλεια έχει μετατραπεί σε ένα άκρως κερδοφόρο προϊόν ψηφιακού θεάματος.
