Τουρκία: Μία αναθεωρητική γαλοπούλα που το παίζει Κίνγκ Κόνγκ απέναντι σε Ελλάδα και Ισραήλ.

Γράφει ο Γιώργος Χ

Η εξέταση μιας υποθετικής, διμετωπικής ένοπλης σύγκρουσης υψηλής έντασης της Τουρκικής Δημοκρατίας έναντι του αμυντικού άξονα Ελλάδας και Ισραήλ, καταδεικνύει ότι η Άγκυρα θα αντιμετώπιζε ζήτημα στρατηγικής βιωσιμότητας εντός ολίγων εβδομάδων έως μηνών.

Από γεωστρατηγικής απόψεως, η Τουρκία θα εγκλωβιζόταν σε ένα κλασικό επιχειρησιακό δίλημμα δύο μετώπων, στερούμενη στρατηγικού βάθους στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συνδυασμένη ισχύς των δύο αντιπάλων της θα επέβαλλε άμεσα καθεστώς ναυτικού και αεροπορικού αποκλεισμού, οδηγώντας το τουρκικό κράτος σε ταχεία στρατιωτική και υλικοτεχνική ασφυξία.

Στο επίπεδο της αεροπορικής ισχύος (Air Power) και της τεχνολογικής υπεροχής, ο συσχετισμός δυνάμεων γέρνει αποφασιστικά υπέρ του ελληνοϊσραηλινού άξονα. Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία (IAF), με τη χρήση πλατφορμών 5ης γενιάς F-35 Adir και προηγμένων συστημάτων Ηλεκτρονικού Πολέμου (EW), διαθέτει την ικανότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων Καταστολής/Καταστροφής της Εχθρικής Αεράμυνας (SEAD/DEAD) βαθιά στην τουρκική επικράτεια.

Σε συνδυασμό με την Eλληνική Πολεμική Αεροπορία, η οποία διαθέτει ποιοτική ανωτερότητα μέσω δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων, η Τουρκία θα έχανε γρήγορα τον έλεγχο του εναέριου χώρου της. Παράλληλα, το Ισραήλ διαθέτει ένα πολυεπίπεδο αντιβαλλιστικό πλέγμα (Arrow 3, David's Sling, Iron Dome) και εξελιγμένα συστήματα ISR (Πληροφορίες, Επιτήρηση, Αναγνώριση) μέσω δορυφόρων, εκμηδενίζοντας το τακτικό πλεονέκτημα των τουρκικών βαλλιστικών πυραύλων.

Στο ναυτικό θέατρο επιχειρήσεων, η γεωγραφική διαμόρφωση του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ευνοεί τη δημιουργία μιας ζώνης Άρνησης Πρόσβασης και Αποκλεισμού Περιοχής (A2/AD) από τις συμμαχικές δυνάμεις.

Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αξιοποιώντας τα φυσικά προστατευτικά χαρακτηριστικά του αρχιπελάγους, μπορεί να εγκλωβίσει τις τουρκικές ναυτικές μονάδες επιφανείας, ενώ το Ισραηλινό Ναυτικό δύναται να αποκόψει τις νότιες θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας (SLOCs) της Άγκυρας.

Ο ναυτικός αυτός αποκλεισμός θα επέφερε άμεσο πλήγμα στην τουρκική εφοδιαστική αλυσίδα, καθιστώντας αδύνατη την εισαγωγή στρατηγικών πρώτων υλών και καυσίμων που απαιτούνται για τη συντήρηση πολεμικών επιχειρήσεων μακράς διάρκειας.

Από μακροοικονομικής πλευράς, η Τουρκία στερείται της απαραίτητης οικονομικής ανθεκτικότητας (Economic Resilience) για να υποστηρίξει μια σύγκρουση φθοράς (War of Attrition).

Με μια οικονομία ήδη επιβαρυμένη από διαρθρωτικά προβλήματα και υψηλό πληθωρισμό, η Άγκυρα θα αδυνατούσε να απορροφήσει το δυσβάσταχτο κόστος της απώλειας κρίσιμων και ακριβών οπλικών συστημάτων. Αντιθέτως, η Ελλάδα και το Ισραήλ, πέρα από τη μεγαλύτερη δημοσιονομική σταθερότητα, έχουν ενσωματωθεί σε διεθνή χρηματοπιστωτικά δίκτυα που εγγυώνται τη συνεχή ροή κεφαλαίων και την οικονομική τους θωράκιση κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Στο διπλωματικό και συμμαχικό επίπεδο, η έναρξη μιας τέτοιας σύγκρουσης θα προκαλούσε τη γεωπολιτική απομόνωση της Άγκυρας. Μια τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας, η οποία αποτελεί κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θα ενεργοποιούσε ανακλαστικά πολιτικής και υλικοτεχνικής υποστήριξης από τη Δύση.

Η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα επέβαλλαν αυστηρές κυρώσεις στην Άγκυρα, ενώ παράλληλα θα διασφάλιζαν την απρόσκοπτη ροή στρατιωτικής βοήθειας προς την Αθήνα και το Τελ Αβίβ.

Η Τουρκία θα βρισκόταν χωρίς αξιόπιστους περιφερειακούς συμμάχους, καθώς καμία αναθεωρητική δύναμη δεν θα ρίσκαρε μια ολοκληρωτική ρήξη με το δυτικό σύστημα ασφαλείας για να τη στηρίξει.

Τέλος, αναφορικά με την Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία (SSB) της Τουρκίας, παρά τα σημαντικά βήματα στην παραγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων (UAVs) και κατευθυνόμενων βλημάτων, η παραγωγική της βάση παραμένει εξαρτημένη από ξένες τεχνολογίες αιχμής και εισαγόμενα υποσυστήματα (όπως κινητήρες και μικροτσιπ).

Η επιβολή ενός καθολικού δυτικού εμπάργκο όπλων με την έναρξη των εχθροπραξιών θα σταματούσε άμεσα τις γραμμές παραγωγής των τουρκικών εργοστασίων.

Ως εκ τούτου, η Άγκυρα θα αδυνατούσε να αναπληρώσει τις απώλειές της σε πυρομαχικά και πλατφόρμες (Attrition Replacement), τη στιγμή που οι αντίπαλοί της θα απολάμβαναν τη συνεχή βιομηχανική και τεχνολογική τροφοδοσία των συμμάχων τους.

Διαβάστε περισσότερα "Τουρκία: Μία αναθεωρητική γαλοπούλα που το παίζει Κίνγκ Κόνγκ απέναντι σε Ελλάδα και Ισραήλ."

Η Δομική και Μηχανολογική Καταπόνηση των Μαχητικών Αεροσκαφών F-4 Phantom II στην Ύστερη Φάση του Επιχειρησιακού τους Κύκλου.

Γράφει ο Γιώργος Χ

Η επιχειρησιακή αξιοποίηση μαχητικών αεροσκαφών δεύτερης γενιάς, όπως το McDonnell Douglas F-4 Phantom II, σε ένα σύγχρονο αεροπορικό περιβάλλον αποτελεί μια σύνθετη εξίσωση μηχανικής και διαχείρισης στόλου.

Τα αεροσκάφη αυτά, κατασκευής των ετών 1970–1975, συμπληρώνουν πλέον μισό αιώνα ζωής, γεγονός που μεταβάλλει ριζικά τη συμπεριφορά των υλικών τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η ανάγκη διατήρησης της μαχητικής ικανότητας οδήγησε στο πρόγραμμα ηλεκτρονικής αναβάθμισης Avionics Upgrade Program (AUP) σε συνδυασμό με το Δομικό Πρόγραμμα Παράτασης Ζωής, γνωστό ως Structural Life Extension Program (SLEP).

Αν και η ενσωμάτωση σύγχρονων ηλεκτρονικών συστημάτων και προηγμένων ραντάρ επέτρεψε στα αεροσκάφη να παραμείνουν επιχειρησιακά επαρκή, η δομική αναβάθμιση SLEP είχε εξ ορισμού ένα συγκεκριμένο και πεπερασμένο όριο αντοχής, το οποίο κυμαίνεται μεταξύ 15 και 20 ετών.

Με την ολοκλήρωση του προγράμματος κατά την περίοδο 2004–2005, η θεωρητική αλλά και η μέγιστη πρακτική εγγύηση της δομικής αντοχής εξέπνευσε κατά το διάστημα 2019–2025, καθιστώντας την τρέχουσα χρήση τους μια διαδικασία που αγγίζει τα απόλυτα όρια της αεροναυπηγικής επιστήμης.

1) Η Παγίδα των Ωρών Πτήσης έναντι της Ημερολογιακής Γήρανσης

Στην αεροπορική υποστήριξη συχνά προτάσσεται το επιχείρημα ότι ένα αεροσκάφος διατηρεί τη δομική του ακεραιότητα εφόσον δεν έχει συμπληρώσει το προδιαγεγραμμένο όριο των 2.000 έως 2.500 ωρών πτήσης που προσφέρει το πρόγραμμα SLEP.

Η προσέγγιση αυτή κρίνεται επιστημονικά ελλιπής, καθώς παραγνωρίζει τον παράγοντα της ημερολογιακής γήρανσης και της συνεπακόλουθης διάβρωσης των υλικών.

Η κόπωση των μετάλλων (metal fatigue) δεν είναι μια γραμμική συνάρτηση που εξαρτάται αποκλειστικά από τον χρόνο λειτουργίας στον αέρα, αλλά μια δυναμική διαδικασία που επηρεάζεται από τη μακροχρόνια έκθεση σε περιβαλλοντικές συνθήκες, τις θερμοκρασιακές μεταβολές και τη χημική αλλοίωση.

Με την πάροδο ΠΕΝΤΕ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ, οι ελαστομερείς σύνδεσμοι, οι στεγανοποιήσεις των συστημάτων, οι καλωδιώσεις και οι σωληνώσεις των υδραυλικών δικτύων υφίστανται φυσική φθορά και αποπολυμερισμό, αναπτύσσοντας μικρορωγμές οι οποίες συχνά διαφεύγουν ακόμη και από τις πιο σχολαστικές μεθόδους μη καταστρεπτικών ελέγχων (NDI).

2) Επιχειρησιακό Προφίλ Χαμηλού Υψομέτρου και Αεροδυναμικές Καταπονήσεις

Καθώς ένας αεροπορικός στόλος γερνάει και εισάγονται νέα μαχητικά αεροσκάφη ανώτερης γενιάς, ο ρόλος των παλαιότερων πλατφορμών μετατοπίζεται αναγκαστικά προς τη δίωξη-βομβαρδισμό και την εγγύς αεροπορική υποστήριξη.

Στο σύγχρονο θέατρο επιχειρήσεων, η επιβίωση ενός αεροσκάφους απέναντι σε εχθρικά συστήματα αεράμυνας απαιτεί τη χρησιμοποίηση τακτικών πτήσης LO-LO (Low-Low), δηλαδή πτήσεων σε εξαιρετικά χαμηλό υψόμετρο, συχνά κάτω από το όριο των εκατό μέτρων από την επιφάνεια του εδάφους.

Σε αυτό το προφίλ πτήσης, το αεροσκάφος κινείται με υψηλές υποηχητικές ταχύτητες μέσα σε πυκνά στρώματα ατμόσφαιρας, ερχόμενο αντιμέτωπο με έντονες αεροδυναμικές αναταράξεις (gusts) και συνεχείς μεταβολές των φορτίων G. Αυτές οι συνθήκες προκαλούν ακραία μεταφορά τάσεων στην κεντρική πτέρυγα και στα σημεία έδρασης των κινητήρων, επιταχύνοντας δραματικά τη διάδοση των μικρορωγμών λόγω κόπωσης και καταπονώντας στο μέγιστο βαθμό τόσο τη δομή όσο και τα μηχανικά υποσυστήματα.

3) Μηχανισμός Ακαριαίας Απώλειας Υδραυλικής Πίεσης και Ανθρώπινος Παράγοντας

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που απορρέει από τον συνδυασμό δομικής κόπωσης και ηλικίας είναι η καταστροφική αστοχία των υδραυλικών συστημάτων (Catastrophic Hydraulic Failure).

Το F-4 Phantom II βασίζεται αποκλειστικά σε υδραυλική πίεση για τη μετακίνηση των πρωτευουσών επιφανειών ελέγχου, καθώς δεν διαθέτει ψηφιακό σύστημα ελέγχου με τεχνητή αίσθηση (Fly-By-Wire) ή μηχανική εφεδρεία ικανή να αντισταθμίσει την πλήρη απώλεια πίεσης.

Εάν λοιπόν προκληθεί ακαριαία ρήξη σε κεντρικό αγωγό ή αστοχία στις βαλβίδες κατανομής λόγω κόπωσης του υλικού, τα πηδάλια «κλειδώνουν» ακαριαία, καθιστώντας το αεροσκάφος εντελώς ακυβέρνητο.

Σε ύψος μικρότερο των εκατό μέτρων, το περιθώριο αντίδρασης του ιπτάμενου πληρώματος περιορίζεται σε ένα με ενάμισι δευτερόλεπτο, χρόνος ο οποίος συχνά δεν επαρκεί ούτε για τη μηχανική ενεργοποίηση του καθίσματος εκτίναξης, ειδικά αν το αεροσκάφος έχει αναπτύξει γωνία βύθισης ή υψηλό ρυθμό περιστροφής προς το έδαφος.

Διαβάστε περισσότερα " Η Δομική και Μηχανολογική Καταπόνηση των Μαχητικών Αεροσκαφών F-4 Phantom II στην Ύστερη Φάση του Επιχειρησιακού τους Κύκλου. "

Ο φαλακρός θου βου παλαιού τύπου χωροφυλακής και ρωσόφιλος αρχιτέκτονας του ψηφιακού τρόμου: Πώς η γεωπολιτική μετατράπηκε σε βιομηχανία clickbait και φιλορωσικής προπαγάνδας

Γράφει ο Γιώργος Χ

Στο παρασκήνιο της ελληνικής διαδικτυακής ενημέρωσης, υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία «αμυντικών αναλυτών» που έχουν αναγάγει σε "επιστήμη" τη γεωπολιτική προπαγάνδα και την καταστροφολογία υπέρ της Ρωσίας, της Κίνας, του Ιράν και της Τουρκίας. 

Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται μια γνωστή, χαρακτηριστική φιγούρα του χώρου –ένας άνθρωπος που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες από τα εξειδικευμένα έντυπα των εξοπλισμών και σήμερα διευθύνει μια από τις πιο θορυβώδεις ψηφιακές αυτοκρατορίες του εγχώριου διαδικτύου με μόνιμη εμμονή ότι τον διαβάζουν οι περισσότεροι και έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στη χώρα. Θα έπρεπε ίσως κάποτε να διαβάσει τι έλεγε ο Φρόιντ για όσους έχουν εμμονή με τα μεγέθη.

Όσοι παρακολουθούν τον χώρο των εξοπλιστικών, αναγνωρίζουν αμέσως το παρουσιαστικό του με την καθαρή, φαλακρή κεφαλή, η οποία συνοδεύει συχνά τις εμφανίσεις του, όπου με ύφος απόλυτης γνώσης προφητεύει δεινά για τη Δύση και θριάμβους για το Κρεμλίνο. Προσφάτως δε στο βωμό της αρνητικής διαφήμισης, τα έβαλε και με απόστρατους αξιωματικούς του οποίους χαρακτηρίζει άσχετους.

Εδώ είναι που ταιριάζει το  "Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα".

Το μοντέλο που έχει επιβάλει αυτός ο εκδότης στα μέσα του δεν έχει ως στόχο την αντικειμενική ενημέρωση, αλλά το συναίσθημα και τη χειραγώγηση, χρησιμοποιώντας μια απλή και επαναλαμβανόμενη συνταγή. 

Η στρατηγική του διαρκούς πανικού χτίζεται μέσα από τίτλους με κεφαλαία γράμματα που προαναγγέλλουν τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο όχι με λογική κάποιας μεγάλης παγκόσμιας σύγκρουσης αλλά καταστροφολογίας για τις πυρηνικές υπερτορπίλες του Πούτιν που θα αφανήσοιυν παράκτιες πόλεις, ενώ παράλληλα καλλιεργούνται θεωρίες συνωμοσίας που εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες του κόσμου για την υγεία, την οικονομία και την εθνική κυριαρχία. 

Αυτό δημιουργεί γεωπολιτικά παράδοξα, όπου η ίδια γειτονική χώρα μπορεί τη μία μέρα να παρουσιάζεται ως διαλυμένη που καταρρέει σε τρία χρόνια και την επόμενη ως ανίκητη απειλή που θα μας αφανίσει σε τρία χρόνια, ανάλογα με το ποιο αφήγημα εξυπηρετεί την επισκεψιμότητα της στιγμής.

Αν κοιτάξει κανείς πίσω από τις «βόμβες» που εκτοξεύει καθημερινά το επιτελείο του, θα διακρίνει μια βαθιά ιδεολογική στρέβλωση που ξεπερνά τα όρια της απλής ενημέρωσης, καθώς ο συγκεκριμένος διευθυντής έχει τη φήμη ότι ευθυγραμμίζεται τυφλά με τα αφηγήματα της Μόσχας. 

Οι αναλύσεις των μέσων του μετατρέπονται συστηματικά σε ένα μόνιμο αντιδυτικό μανιφέστο, όπου οι στρατιωτικές επιτυχίες της Ρωσίας διογκώνονται σε βαθμό υπερβολής, ενώ οι θέσεις του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζονται πάντα ως αδύναμες, υπό κατάρρευση ή καταδικασμένες να αποτύχουν. 

Αυτός ο απροκάλυπτος φιλορωσισμός δεν αποτελεί απλώς μια εναλλακτική άποψη, αλλά μια συνειδητή προσπάθεια αναπαραγωγής της ξένης προπαγάνδας στην ελληνική κοινή γνώμη, συχνά εις βάρος των ίδιων των στρατηγικών συμφερόντων της χώρας.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της αυτοκρατορίας είναι η κουρτίνα της ανωνυμίας κάτω από την οποία λειτουργεί. Ενώ ο ίδιος βγαίνει μπροστά για να δώσει το ιδεολογικό στίγμα, η συντριπτική πλειονότητα των άρθρων στα site του υπογράφεται από ένα απρόσωπο webroom. 

Πίσω από αυτό κρύβονται νεαροί κειμενογράφοι που απλώς μεταφράζουν ρωσικά τηλεγραφήματα και ύποπτα ξένα blogs, προσθέτοντας τεράστιες δόσεις εντυπωσιασμού, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει την επώνυμη δημοσιογραφική ευθύνη για την εγκυρότητα των όσων γράφονται. 

Η σοβαρή αμυντική ανάλυση ακόμα κι όταν όντως προβλέπει μια μεγάλη παγκόσμια σύρραξη απαιτεί ψυχραιμία, στοιχεία και γνώση των στρατιωτικών ισορροπιών, όμως η σχολή που εκπροσωπεί η συγκεκριμένη φιγούρα επιβιώνει από το κλικ του φόβου και του φανατισμού. 

Κάθε φορά που ένας αναγνώστης παρασύρεται από έναν τρομολαγνικό ή φιλορωσικό τίτλο, η βιομηχανία του ψηφιακού εντυπωσιασμού κερδίζει διαφημιστικά έσοδα, αποδεικνύοντας ότι η εθνική ασφάλεια έχει μετατραπεί σε ένα άκρως κερδοφόρο προϊόν ψηφιακού θεάματος.

Διαβάστε περισσότερα "Ο φαλακρός θου βου παλαιού τύπου χωροφυλακής και ρωσόφιλος αρχιτέκτονας του ψηφιακού τρόμου: Πώς η γεωπολιτική μετατράπηκε σε βιομηχανία clickbait και φιλορωσικής προπαγάνδας"