Τουρκία: Μία αναθεωρητική γαλοπούλα που το παίζει Κίνγκ Κόνγκ απέναντι σε Ελλάδα και Ισραήλ.

Γράφει ο Γιώργος Χ

Η εξέταση μιας υποθετικής, διμετωπικής ένοπλης σύγκρουσης υψηλής έντασης της Τουρκικής Δημοκρατίας έναντι του αμυντικού άξονα Ελλάδας και Ισραήλ, καταδεικνύει ότι η Άγκυρα θα αντιμετώπιζε ζήτημα στρατηγικής βιωσιμότητας εντός ολίγων εβδομάδων έως μηνών.

Από γεωστρατηγικής απόψεως, η Τουρκία θα εγκλωβιζόταν σε ένα κλασικό επιχειρησιακό δίλημμα δύο μετώπων, στερούμενη στρατηγικού βάθους στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συνδυασμένη ισχύς των δύο αντιπάλων της θα επέβαλλε άμεσα καθεστώς ναυτικού και αεροπορικού αποκλεισμού, οδηγώντας το τουρκικό κράτος σε ταχεία στρατιωτική και υλικοτεχνική ασφυξία.

Στο επίπεδο της αεροπορικής ισχύος (Air Power) και της τεχνολογικής υπεροχής, ο συσχετισμός δυνάμεων γέρνει αποφασιστικά υπέρ του ελληνοϊσραηλινού άξονα. Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία (IAF), με τη χρήση πλατφορμών 5ης γενιάς F-35 Adir και προηγμένων συστημάτων Ηλεκτρονικού Πολέμου (EW), διαθέτει την ικανότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων Καταστολής/Καταστροφής της Εχθρικής Αεράμυνας (SEAD/DEAD) βαθιά στην τουρκική επικράτεια.

Σε συνδυασμό με την Eλληνική Πολεμική Αεροπορία, η οποία διαθέτει ποιοτική ανωτερότητα μέσω δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων, η Τουρκία θα έχανε γρήγορα τον έλεγχο του εναέριου χώρου της. Παράλληλα, το Ισραήλ διαθέτει ένα πολυεπίπεδο αντιβαλλιστικό πλέγμα (Arrow 3, David's Sling, Iron Dome) και εξελιγμένα συστήματα ISR (Πληροφορίες, Επιτήρηση, Αναγνώριση) μέσω δορυφόρων, εκμηδενίζοντας το τακτικό πλεονέκτημα των τουρκικών βαλλιστικών πυραύλων.

Στο ναυτικό θέατρο επιχειρήσεων, η γεωγραφική διαμόρφωση του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου ευνοεί τη δημιουργία μιας ζώνης Άρνησης Πρόσβασης και Αποκλεισμού Περιοχής (A2/AD) από τις συμμαχικές δυνάμεις.

Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αξιοποιώντας τα φυσικά προστατευτικά χαρακτηριστικά του αρχιπελάγους, μπορεί να εγκλωβίσει τις τουρκικές ναυτικές μονάδες επιφανείας, ενώ το Ισραηλινό Ναυτικό δύναται να αποκόψει τις νότιες θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας (SLOCs) της Άγκυρας.

Ο ναυτικός αυτός αποκλεισμός θα επέφερε άμεσο πλήγμα στην τουρκική εφοδιαστική αλυσίδα, καθιστώντας αδύνατη την εισαγωγή στρατηγικών πρώτων υλών και καυσίμων που απαιτούνται για τη συντήρηση πολεμικών επιχειρήσεων μακράς διάρκειας.

Από μακροοικονομικής πλευράς, η Τουρκία στερείται της απαραίτητης οικονομικής ανθεκτικότητας (Economic Resilience) για να υποστηρίξει μια σύγκρουση φθοράς (War of Attrition).

Με μια οικονομία ήδη επιβαρυμένη από διαρθρωτικά προβλήματα και υψηλό πληθωρισμό, η Άγκυρα θα αδυνατούσε να απορροφήσει το δυσβάσταχτο κόστος της απώλειας κρίσιμων και ακριβών οπλικών συστημάτων. Αντιθέτως, η Ελλάδα και το Ισραήλ, πέρα από τη μεγαλύτερη δημοσιονομική σταθερότητα, έχουν ενσωματωθεί σε διεθνή χρηματοπιστωτικά δίκτυα που εγγυώνται τη συνεχή ροή κεφαλαίων και την οικονομική τους θωράκιση κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Στο διπλωματικό και συμμαχικό επίπεδο, η έναρξη μιας τέτοιας σύγκρουσης θα προκαλούσε τη γεωπολιτική απομόνωση της Άγκυρας. Μια τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας, η οποία αποτελεί κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θα ενεργοποιούσε ανακλαστικά πολιτικής και υλικοτεχνικής υποστήριξης από τη Δύση.

Η Ουάσιγκτον και οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα επέβαλλαν αυστηρές κυρώσεις στην Άγκυρα, ενώ παράλληλα θα διασφάλιζαν την απρόσκοπτη ροή στρατιωτικής βοήθειας προς την Αθήνα και το Τελ Αβίβ.

Η Τουρκία θα βρισκόταν χωρίς αξιόπιστους περιφερειακούς συμμάχους, καθώς καμία αναθεωρητική δύναμη δεν θα ρίσκαρε μια ολοκληρωτική ρήξη με το δυτικό σύστημα ασφαλείας για να τη στηρίξει.

Τέλος, αναφορικά με την Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία (SSB) της Τουρκίας, παρά τα σημαντικά βήματα στην παραγωγή μη επανδρωμένων συστημάτων (UAVs) και κατευθυνόμενων βλημάτων, η παραγωγική της βάση παραμένει εξαρτημένη από ξένες τεχνολογίες αιχμής και εισαγόμενα υποσυστήματα (όπως κινητήρες και μικροτσιπ).

Η επιβολή ενός καθολικού δυτικού εμπάργκο όπλων με την έναρξη των εχθροπραξιών θα σταματούσε άμεσα τις γραμμές παραγωγής των τουρκικών εργοστασίων.

Ως εκ τούτου, η Άγκυρα θα αδυνατούσε να αναπληρώσει τις απώλειές της σε πυρομαχικά και πλατφόρμες (Attrition Replacement), τη στιγμή που οι αντίπαλοί της θα απολάμβαναν τη συνεχή βιομηχανική και τεχνολογική τροφοδοσία των συμμάχων τους.