Ο Κ.Μητσοτάκης έχει χάσει το μέτρο και τας φρένας! Ο Στάθης Σταυρόπουλος για τον στρατό στο Σύνταγμα

Σχόλιο Γιώργος Χ: 

Ο στρατός ΔΕΝ έχει κανένα ρόλο σε εσωτερικά ζητήματα. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέρα από τα ατελείωτα σκάνδαλα και την υπεροψία του, με την απόφαση του για το Μνημείο Αγνώστου Στρατιώτη ξεπέρασε κάθε όριο κι αυτό πολιτικά θα το πληρώσει ότι κι αν κάνει.  

Γράφει ο Στάθης Σταυρόπουλος στο militaire.gr

https://www.militaire.gr/o-k-mitsotakis-echei-chasei-to-metro-kai-tas-frenas-o-stathis-stayropoylos-gia-ton-strato-sto-syntagma/

Ως φαίνεται ο Κ. Μητσοτάκης τα έχει πλέον χάσει. Η αλληλουχία τραγωδιών, σκανδάλων, διογκούμενων προβλημάτων όπως η ακρίβεια, το δημογραφικό κ.α έχουν φέρει την κυβέρνηση σε κατάσταση αποδόμησης και αποδρομής. Χωρίς μάλιστα αυτό να οφείλεται στους αντιπάλους της , αλλά στα ίδια της τα έργα.

Τελευταίο «κατόρθωμα» του Κ.Μητσοτάκη προσωπικώς , είναι να αναθέσει την επόπτευση του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη στο Υπουργείο Άμυνας. (Άραγε θα κάνει το ίδιο με όλα τα Μνημεία του Άγνωστου Στρατιώτη σε όλη την επικράτεια;)

Όμως το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δεν (μπορεί να) ανήκει στο Υπουργείο Άμυνας. Ανήκει στον λαό, ή μάλλον στον Λαό! Και η σχέση αυτή είναι ιερή και ακατάλυτη.

Από τα βάθη των αιώνων οι Έλληνες έστηναν μνημεία στους Άγνωστους Στρατιώτες. Τα Πολυάνδρια. Κενοτάφια δηλαδή για τους πολίτες που έπεφταν για την ελευθερία της πόλης και του λαού της χωρίς να γίνει δυνατή η ανάκτηση του σώματός τους.

Τα Πολυάνδρια ήταν τα πιο ιερά σημεία των πόλεων. Στην Αθήνα το Πολυάνδριο ήταν στο Δημόσιο Σήμα . Και αυτό όριζε την πεμπτουσία της πόλης.

Στα νεότερα χρόνια , μνημεία του Άγνωστου Στρατιώτη άρχισαν να εμφανίζονται σε όλην την Ευρώπη (και στις ΗΠΑ) μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Έως τότε τα μνημεία των πολέμων αφορούσαν στρατηγούς, πολιτικούς και τοπόσημα. Όμως μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου (1914-1918) ,κάποιοι χωρικοί στην Αγγλία αποφάσισαν να αναγείρουν ένα μνημείο προς τιμήν των παιδιών τους που δεν γύρισαν από το Μέτωπο.

Από τότε αυτά τα μνημεία εξαπλώθηκαν σαν τη φωτιά στο ξερό χορτάρι σε όλη την Ευρώπη, σε πόλεις και χωριά , από την Πορτογαλία έως τα Ουράλια, διατρανώνοντας την ιερή σχέση των λαών με τα παιδιά τους.

Κι έρχεται τώρα ο άφρων Μητσοτάκης, προκειμένου να αποφύγει τις λαϊκές εκδηλώσεις στο Σύνταγμα να αναθέσει το Μνημείο στο Υπουργείο Άμυνας , δηλαδή στο στράτευμα.

Το οποίο τι θα κάνει; Θα κηρύσσει στρατιωτικό νόμο στα πέριξ του Συντάγματος, όταν πάει να κάνει διαδήλωση η ΓΣΕΕ ή το ΠΑΜΕ ή τα κόμματα;

Πρόκειται περί ανοησίας αντάξιας ενός Πορτοσάλτε ή των ονειρώξεων ενός κατεστραμμένου χουντοειδούς.

Όμως το γεγονός ότι ένας πρωθυπουργός εισηγείται κάτι τόσο ανέφικτο, τόσο ανιστόρητο και τόσο εξτρεμιστικό , δείχνει ότι έχει χάσει το μέτρο και τας φρένας και ότι βρίσκεται σε πανικό…

Διαβάστε περισσότερα "Ο Κ.Μητσοτάκης έχει χάσει το μέτρο και τας φρένας! Ο Στάθης Σταυρόπουλος για τον στρατό στο Σύνταγμα"

F-16 Fighting Falcon: Το μαχητικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου που κατέκτησε τους Ουρανούς

 

Γράφει ο Γιώργος Χ

Το F-16 Fighting Falcon, είναι ένα μονοκινητήριο υπερηχητικό πολλαπλού ρόλου μαχητικό αεροσκάφος που αρχικά αναπτύχθηκε από την General Dynamics για την Πολεμική Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Σχεδιάστηκε αρχικά ως μαχητικό αεροπορικής υπεροχής ημέρας, αλλά εξελίχθηκε σε ένα επιτυχημένο πολλαπλού ρόλου αεροσκάφος για όλες τις καιρικές συνθήκες, με πάνω από 4.600 μονάδες να έχουν κατασκευαστεί από το 1976.

Μέχρι το 2025, παραμένει το πιο διαδεδομένο μαχητικό αεροσκάφος σταθερών πτερύγων στον κόσμο, με περίπου 2.084 F-16 σε ενεργή υπηρεσία σε διάφορες χώρες.

Η παραγωγή του έχει μεταφερθεί από την General Dynamics στη Lockheed Martin από το 1993, και συνεχίζεται για εξαγωγές, παρόλο που η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ δεν το προμηθεύεται πλέον παρά μόνο έχει αναβαθμίσει παλαιότερες εκδόσεις του που διαθέτει σε Πολεμική Αεροπορία και Εθνοφρουρά.

Το αεροσκάφος ξεχωρίζει για την ευελιξία του, την υψηλή σχέση ώσης-βάρους και την ικανότητά του να εκτελεί ελιγμούς 9g, ενώ η παραγωγή του έχει επεκταθεί σε διεθνείς συνεργασίες, όπως σε Ολλανδία, Βέλγιο, Τουρκία και Ινδία, με την τελευταία να ξεκινά παραγωγή πτερύγων το 2018.

Η ανάπτυξη του F-16 ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στο πλαίσιο του προγράμματος Lightweight Fighter της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, το οποίο προέκυψε από τα μαθήματα του Πολέμου του Βιετνάμ, όπου αποδείχθηκε η ανάγκη για μαχητικά αεροπορικής υπεροχής και καλύτερη εκπαίδευση πιλότων.

Ο σμήναρχος John Boyd και ο αναλυτής Thomas Christie ανέπτυξαν τη θεωρία ενέργειας-ευελιξίας, προωθώντας ένα μικρό, ελαφρύ αεροσκάφος με υψηλή σχέση ώσης-βάρους. Η ομάδα γνωστή ως Fighter Mafia εξασφάλισε χρηματοδότηση το 1969 για μελέτες σχεδίων από τις General Dynamics και Northrop.

Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις από υποστηρικτές του F-15, το πρόγραμμα προχώρησε υπό τον Υφυπουργό Άμυνας David Packard, οδηγώντας στη δημιουργία της Ομάδας Μελέτης Πρωτοτύπων της Αεροπορίας το Μάιο του 1971.

Η πρόσκληση για προτάσεις εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 1972, ζητώντας ένα μαχητικό 20.000 λιβρών βελτιστοποιημένο για ταχύτητες Mach 0,6-1,6 και υψόμετρα 30.000-40.000 ποδιών.

Τα μοντέλα 401 της General Dynamics (YF-16) και P-600 της Northrop (YF-17) επιλέχθηκαν το 1972 για ανάπτυξη πρωτοτύπων, με συμβόλαια 37,9 και 39,8 εκατομμυρίων δολαρίων αντίστοιχα.

Η πρώτη πτήση του YF-16 έγινε τυχαία στις 20 Ιανουαρίου 1974, ενώ η επίσημη πτήση ακολούθησε στις 2 Φεβρουαρίου 1974. Στη σύγκριση, το YF-16 πραγματοποίησε 330 εξόδους για 417 ώρες πτήσης, έναντι 288 εξόδων και 345 ωρών του YF-17.

Οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ (Βέλγιο, Δανία, Ολλανδία, Νορβηγία) συμφώνησαν το 1974 να εξετάσουν την παραγγελία του νικητή, οδηγώντας στον διαγωνισμό Air Combat Fighter τον Απρίλιο του 1974.

Το YF-16 επιλέχθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1975 λόγω χαμηλότερου κόστους λειτουργίας, μεγαλύτερης εμβέλειας και καλύτερης ευελιξίας, ιδιαίτερα σε υπερηχητικές ταχύτητες, χρησιμοποιώντας τον κινητήρα Pratt & Whitney F100 για κοινότητα με το F-15.

Η Ναυτική Αεροπορία επέλεξε το YF-17 για το F/A-18 Hornet. Η παραγωγή ξεκίνησε με 15 αεροσκάφη πλήρους κλίμακας ανάπτυξης, μειωμένα σε οκτώ (έξι F-16A μονοθέσια, δύο F-16B διθέσια).

Το πρώτο F-16A παρουσιάστηκε στις 20 Οκτωβρίου 1976, πέταξε στις 8 Δεκεμβρίου και εισήλθε σε υπηρεσία την 1η Οκτωβρίου 1980 με την 34η Μοίρα Τακτικών Μαχητικών στο Hill AFB της Γιούτα.

Το όνομα Fighting Falcon δόθηκε επίσημα στις 21 Ιουλίου 1980. Η ευρωπαϊκή παραγωγή ξεκίνησε με 348 αεροσκάφη τον Ιούνιο του 1975, με γραμμές σε Ολλανδία και Βέλγιο, και παραδόσεις από το 1979.

Η Turkish Aerospace Industries και η Korean Aerospace Industries παρήγαγαν επίσης F-16 υπό άδεια. Η παραγωγή μεταφέρθηκε από το Fort Worth του Τέξας στο Greenville της Νότιας Καρολίνας το 2017, επανεκκινώντας το 2019. Βελτιώσεις περιλαμβάνουν ενισχυμένο έλεγχο κλίσης το 1981 για αποφυγή βαθιών καθυστερήσεων, το Πρόγραμμα Πολυεθνικής Σταδιακής Βελτίωσης τη δεκαετία του 1980 για εξέλιξη ικανοτήτων και αναβαθμίσεις όπως το αυτοματοποιημένο σύστημα αποφυγής σύγκρουσης με το έδαφος. Οι περικοπές προϋπολογισμού το 2013 επηρέασαν το Πρόγραμμα Επέκτασης Προγραμματισμένων Αεροηλεκτρονικών Μάχης, με προτεραιότητα σε προγράμματα επέκτασης διάρκειας ζωής.

Το F-16 είναι ένα μονοκινητήριο, εξαιρετικά ευέλικτο υπερηχητικό πολλαπλού ρόλου μαχητικό, μικρότερο και ελαφρύτερο από προηγούμενα μοντέλα, με προηγμένη αεροδυναμική και αεροηλεκτρονικά, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου συστήματος ελέγχου πτήσης με χαλαρή στατική σταθερότητα και ηλεκτρονικό έλεγχο για βελτιωμένη ευελιξία.

Μπορεί να εκτελεί ελιγμούς 9g, να φτάνει πάνω από Mach 2 και έχει σχέση ώσης-βάρους μεγαλύτερη από μία. Βασικά χαρακτηριστικά περιλαμβάνουν θόλο χωρίς πλαίσιο για ορατότητα 360 μοιρών, πλευρικό μοχλό ελέγχου και κάθισμα εκτόξευσης ACES II κεκλιμένο 30 μοίρες για μείωση επιδράσεων g.

Ο σκελετός του αποτελείται 80% από κράματα αλουμινίου, 8% χάλυβας, 3% σύνθετα υλικά και 1,5% τιτάνιο, με κολλημένη κηρήθρα αλουμινίου και επικάλυψη γραφίτη εποξικής για πτερύγια εισόδου, σταθεροποιητές και πτερύγια κοιλίας. Η αεροδυναμική περιλαμβάνει αεροτομή NACA 64A204, εμβαδόν πτέρυγας 300 τετραγωνικά πόδια και άνοιγμα πτερύγων 32 πόδια 8 ίντσες. Η δομή περιλαμβάνει ενσωματωμένη δεξαμενή καυσίμων στη άτρακτο για 7.000 λίβρες εσωτερικού καυσίμου, με επιλογές για συμμόρφωτες δεξαμενές σε ορισμένες παραλλαγές. Περιλαμβάνει προστασία από κεραυνούς και ανθεκτικά στη διάβρωση υλικά, ενώ αντιμετωπίζει ζητήματα καταπόνησης λαιμού πιλότων με εργονομικές βελτιώσεις.

Οι παραλλαγές του F-16 εξελίσσονται σε μπλοκ, με γενιές που βασίζονται σε βελτιώσεις.

Η αρχική γενιά με το F-16A/B Block 1 (1978-1980) ως πρώτες παραγωγικές εκδόσεις, με κινητήρα F100-PW-200 και ραντάρ AN/APG-66.

Το Block 5 (1980-1981) πρόσθεσε βελτιώσεις αεροηλεκτρονικών, ενώ το Block 10 (1981-1982) ενίσχυσε το σύστημα ελέγχου πυρός.

Το Block 15 (1982-1987) εισήγαγε μεγαλύτερα οριζόντια σταθεροποιητές και δυνατότητα μεταφοράς πυραύλων AGM-65 Maverick.

Το Block 25 (1984-1989) πρόσθεσε ραντάρ AN/APG-68 και δυνατότητα AMRAAM, με βελτιώσεις σε πιλοτήριο και άτρακτο.

Το Block 30/32 (1986-1995) χρησιμοποίησε κινητήρες F110-GE-100 ή F100-PW-220, με βελτιωμένα αεροηλεκτρονικά.

Το Block 40/42 (1988-1995) εστίασε σε νυχτερινές επιχειρήσεις με LANTIRN pods και βελτιωμένο ραντάρ.

Το Block 50/52 (1991-2005) εισήγαγε κινητήρες F110-GE-129 ή F100-PW-229, με προηγμένο ραντάρ APG-68(V)5 και δυνατότητα HARM.

Το Block 60 (2004-2010, για ΗΑΕ) περιλαμβάνει AESA ραντάρ AN/APG-80 και σύμμορφες δεξαμενές.

Το Block 70/72 (2019- σήμερα 2025) είναι η πιο πρόσφατη, με AESA ραντάρ APG-83, επεκταμένη διάρκεια ζωής 12.000 ωρών, νέο κεντρικό οθόνη και βελτιωμένο κινητήρα, προοριζόμενο για εξαγωγές όπως στο Μπαχρέιν (2018) και Περού (2025).

Άλλες ειδικές εκδόσεις περιλαμβάνουν το F-16C/D (1984-σήμερα) με βελτιώσεις ραντάρ, το F-16V (2012-σήμερα) ως αναβάθμιση με AESA και νέα αεροηλεκτρονικά, και πειραματικά όπως το F-16XL (1982) με δέλτα πτέρυγα.

Οι προδιαγραφές περιλαμβάνουν μήκος 49 πόδια 5 ίντσες, ύψος 16 πόδια, άδειο βάρος 18.900 λίβρες, μέγιστο βάρος απογείωσης 42.300 λίβρες, μέγιστη ταχύτητα Mach 2+ σε υψηλό υψόμετρο και Mach 1,2 σε επίπεδο θάλασσας, ακτίνα μάχης 340 μίλια, ακτίνα μεταφοράς 2.280 μίλια με εξωτερικές δεξαμενές και ανώτατο υψόμετρο 50.000 πόδια.

Οι κινητήρες ποικίλλουν: ο αρχικός F100-PW-200 (23.770 λίβρες ώσης), ο F100-PW-220 (24.000 λίβρες), ο F100-PW-229 (29.160 λίβρες), ο F110-GE-100 (27.000 λίβρες) και ο F110-GE-129 (29.500 λίβρες), όλοι με μετακαυστήρα για υπερηχητικές ταχύτητες.

Τα αεροηλεκτρονικά περιλαμβάνουν ραντάρ AN/APG-66 αρχικά, εξελισσόμενο σε AN/APG-68 και AESA APG-83 σε νεότερα μπλοκ, με δίαυλο δεδομένων MIL-STD-1553. Περιλαμβάνει δέκτες προειδοποίησης ραντάρ AN/ALR-56M (αντικαθίσταται από AN/ALR-69A), σουίτες ηλεκτρονικού πολέμου AN/ALQ-213 (αντικαθίσταται από AN/ALQ-257), head-up display, σύστημα κράνους JHMCS και νέο κράνος Thales το 2025, μαζί με 3D ήχο για γρήγορες ειδοποιήσεις. Το σύστημα Auto GCAS εισήχθη το 2014 για αποφυγή συγκρούσεων με το έδαφος.

Τα όπλα περιλαμβάνουν εσωτερικό πυροβόλο M61A1 Vulcan 20mm με 511 βλήματα, και εξωτερικούς πυλώνες για μέχρι 17.000 λίβρες φορτίου, όπως πυραύλους αέρος-αέρος AIM-9 Sidewinder, AIM-120 AMRAAM, AIM-7 Sparrow, αέρος-εδάφους AGM-65 Maverick, AGM-88 HARM, AGM-84 Harpoon, βόμβες JDAM, Paveway, πυραύλους cruise όπως JASSM, και pods όπως Sniper και LANTIRN. Έχει πιστοποιηθεί για πάνω από 180 τύπους όπλων και 3.300 διαμορφώσεις.

Η πολεμική/επιχειρησιακή ιστορία του περιλαμβάνει συμμετοχή στον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, επιχειρήσεις Ισραήλ κατά Γάζας, Λιβάνου και Συρίας (όπως η επίθεση στο Osirak το 1981), πακιστανικές επιχειρήσεις κατά τρομοκρατίας από το 2008, τουρκικές κατά συριακών αεροσκαφών το 2020 και λιβυκές συγκρούσεις. Σημαντικά ατυχήματα περιλαμβάνουν πολλά λόγω CFIT, μειωμένα με Auto GCAS.

Διαβάστε περισσότερα "F-16 Fighting Falcon: Το μαχητικό αεροσκάφος πολλαπλού ρόλου που κατέκτησε τους Ουρανούς"

Ιωάννης Μιχαήλ Χαλκιάς: Ένας από τους πρώτους και πιο ηρωικούς αεροπόρους της Ελλάδας.

Γράφει ο Γιώργος Χ

Ο Ιωάννης Χαλκιάς υπήρξε ένας από τους πρώτους και πιο ηρωικούς αεροπόρους της Ελλάδας, του οποίου η ζωή και η θυσία παραμένουν εμβληματικές στην ιστορία της Πολεμικής Αεροπορίας.

Ο Ιωάννης Χαλκιάς γεννήθηκε το 1893 στα Καρδάμυλλα της Χίου όπου υπηρετούσε ως ιερέας ο πατέρας του Μιχαήλ.

Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913) κατατάχθηκε σε ηλικία 19 ετών ως εθελοντής στο Ναυτικό Σώμα, όπου διακρίθηκε για την αφοσίωσή του, την ευφυΐα του και τις στρατιωτικές του ικανότητες. 

Το 1914 - 1915, σε ηλικία 21 ετών, υπηρετώντας ως απλός ναύτης, χωρίς να είναι αξιωματικός απόφοιτος κάποιας στρατιωτικής ακαδημίας, με την προτροπή του τότε Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, μετέβη στη Γαλλία, χωρίς να γνωρίζει ούτε μία λέξη γαλλικά, για να εκπαιδευτεί στη Σχολή Farman, μία από τις πιο απαιτητικές αεροπορικές σχολές της εποχής όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά παγκοσμίως. Θα την περιγράφαμε ως το "Χάρβαρντ" των αεροπόρων.

Εντός 8 μηνών διδάχτηκε τη γαλλική γλώσσα στην οποία αρίστευσε. Μετά την ολοκλήρωση της αεροπορικής εκπαίδευσής του στην οποία επίσης αρίστευσε, επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε καθήκοντα ως εκπαιδευτής στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία η οποία τότε δεν υπήρχε ως ξεχωριστός κλάδος των Ενόπλων Δυνάμεων αλλά ανήκαν κάποια αεροπλάνα της στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς και κάποια άλλα στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ("Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό" τότε).

Ο Ιωάννης Χαλκιάς ως ναύτης υπαγόταν στο Πολεμικό Ναυτικό. 

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1915, του απονεμήθηκε ως "φυσικού ταλέντου άνευ στρατιωτικής ακαδημίας" ο βαθμός του Σημαιοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού (αντίστοιχος βαθμός του ανθυπολοχαγού Στρατού Ξηράς) και διατάχθηκε να παρουσιαστεί στο Βασιλικό Ναυτικό Αεροδρόμιο, όπου ανέλαβε ως μέλος της ομάδας εκπαιδευτών τη διδασκαλία και οργάνωση της νεοσύστατης Ναυτικής Αεροπορίας η οποία τότε ονομαζόταν "Ναυτική Αεροπορική Υπηρεσία" (ΝΑΥ). 

Ο Χαλκιάς συμμετείχε ενεργά ως ναύτης στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 -1913 και στη συνέχεια το 1917 στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ο νεότερος (24 χρονών) αεροπόρος και εκπαιδευτής αεροπόρων της Ελλάδας την εποχή εκείνη. 

Στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η Ελλάδα συγκρότησε την αεροπορική  «Μοίρα Ζ» η οποία υπαγόταν στο Πολεμικό Ναυτικό και μέλη της ήταν περίπου 12 Έλληνες αεροπόροι ανάμεσα τους και ο Ιωάννης Χαλκιάς και η οποία εκτελούσε ανθυποβρυχιακές αποστολές, βομβαρδισμούς και δίωξη εχθρικών αεροσκαφών, χρησιμοποιώντας κυρίως μαχητικά διπλάνα Sopwith Camel Βρετανικής προέλευσης εξοπλισμένο με 2 επίσης Βρετανικά πολυβόλα Vickers διαμετρήματος 7,7mm.

Επικεφαλής ήταν ο Πλωτάρχης ΠΝ (ισοδύναμο ταγματάρχη ΣΞ) Αριστείδης Μωραϊτίνης τον οποίο οι Σύμμαχοι (Βρετανοί και Γάλλοι) τον αποκαλούσαν "Ο άσσος της Μεσογείου". Ο Μωραϊτίνης σε αντίθεση με τον Χαλκιά, προερχόταν από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ήταν και 2 χρόνια μεγαλύτερος. Η σχέση τους όμως ήταν εξαιρετική. 

Ο Μωραϊτίνης ήταν ο καλύτερος σε αερομαχίες εκ των Ελλήνων αεροπόρων έχοντας πετύχει 9-10 καταρρίψεις εχθρικών αεροσκαφών. Για να θεωρηθεί άσσος ένας αεροπόρος πρέπει να έχει πετύχει 5 καταρρίψεις.

Ο Χαλκιάς από την άλλη παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας του (μόλις 23 ετών όταν άρχισε ως εκπαιδευτής)  κατά γενική ομολογία ήταν ο καλύτερος Έλληνας εκπαιδευτής για νέους αεροπόρους καθώς και φημισμένος για τις ικανότητες του στις αποστολές αεροπορικής αναγνώρισης και πολυβολισμού-βομβαρδισμού εχθρικών θέσεων εδάφους.

Ο Ιωάννης Χαλκιάς ως αξιωματικός της Βασιλικής Ναυτικής Αεροπορίας, εκτέλεσε σειρά επιχειρήσεων εναντίον εχθρικών Γερμανικών και Τουρκικών πλοίων και στόχων στα Στενά των Δαρδανελίων, καθώς και στα βόρεια και ανατολικά παράλια του Αιγαίου. 

Συμμετείχε επίσης σε Συμμαχική αποστολή βομβαρδισμού της Σμύρνης με μεγάλη επιτυχία.

Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις επιχειρήσεις, μια νυχτερινή επιδρομή στα Στενά των Δαρδανελίων στις 25 Ιουνίου 1917 μαζί με τον συγκυβερνήτη-παρατηρητή στόχων εδάφους Βαρθολομαίο Λάζαρη, το αεροσκάφος τους καταρρίφθηκε από αντιαεροπορικά πυρά στην χερσόνησο της Καλλίπολης. 

Ο Ιωάννης Χαλκιάς σε ηλικία 24 ετών, έτος 1917 χωρίς όργανα νυχτερινής πτήσης,  ούτε σε οργανωμένο αεροδρόμιο, κατάφερε να προσγειώσει επιτυχώς αεροσκάφος Sopwith Camel μέσα στο πυκνό σκοτάδι χρησιμοποιώντας ως μοναδικό φωτισμό προσγείωσης τον "φωτισμό" του φλεγόμενου αεροσκάφους του κι ενώ ο καπνισμένος κινητήρας του περιόριζε την ορατότητα σε ένα αεροσκάφος που έτσι κι αλλιώς το σχέδιο του δεν έδινε στον χειριστή και την καλύτερη ορατότητα κατά τη φάση της προσγείωσης. 

Πρόκειται για μια από τις καλύτερες αναγκαστικές προσγειώσεις αεροπόρου όχι μόνο στην Ελληνική αλλά στην ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ στρατιωτική ιστορία.

Οι δυο αεροπόροι, συνάδελφοι και φίλοι τραυματίστηκαν ελαφρά και ξεκίνησαν πορεία διαφυγής με τα πόδια με στόχο να βρουν κάποια βάρκα στην ακτή της Καλλίπολης κι από εκεί να περάσουν σε Ελληνικό νησί ή να συναντήσουν κάποιο συμμαχικό πλοίο. Πριν ξεκινήσουν  κατέστρεψαν όλα τα πολεμικά έγγραφα, που είχαν πάνω τους. Ωστόσο η προσπάθεια διαφυγής τους απέτυχε. Ο καπνός, από το φλεγόμενο αεροσκάφος, οδήγησε τους τούρκους στο σημείο της προσγείωσης και σε λίγη ώρα εντόπισαν τα ίχνη τους.

 Οι δυο Έλληνες πιλότοι αιχμαλωτίστηκαν.

Χαλκιάς αριστερά, και Λάζαρης δεξιά.

Η ανάκριση ήταν βάναυση και εκτός ορίων. Τους Τούρκους ανακριτές επόπτευαν Γερμανοί αξιωματικοί, που ήταν σύμμαχοι και πολεμικοί καθοδηγητές τους. 

Τόσο ο Χαλκιάς όσο και ο Λάζαρης δεν έδωσαν καμία στρατιωτική πληροφορία και βρήκαν φρικτό θάνατο μετά τα απάνθρωπα βασανιστήρια. Αναφέρεται ότι οι Τούρκοι τους κάρφωσαν πέταλα αλόγου στα πόδια και τους χτυπούσαν αλύπητα.

Η θυσία του Ιωάννη Χαλκιά, 66 χρόνια μετά τον θάνατο του τιμήθηκε με την ονοματοδοσία του Στρατοπέδου Καρδαμύλων, όπου το 1983 επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (που τότε ήταν και Υπουργός Άμυνας), τοποθετήθηκε χάλκινη προτομή του. Επιπλέον, ο Δήμος Χίου ονόμασε κεντρική οδό της πόλης σε «Οδό Αεροπόρου Χαλκιά», προς τιμήν του. 

Η ιστορία του Ιωάννη Χαλκιά αποτελεί παράδειγμα ηρωισμού, αφοσίωσης και θυσίας για την πατρίδα.

Διαβάστε περισσότερα "Ιωάννης Μιχαήλ Χαλκιάς: Ένας από τους πρώτους και πιο ηρωικούς αεροπόρους της Ελλάδας. "

RGM-21 Kanaris: Οραματιζόμενοι τον πρώτο ΕΛΛΗΝΙΚΟ αντιπλοϊκό πύραυλο. Όταν θέλουμε μπορούμε και μπορούμε να ΘΕΛΟΥΜΕ.

Γράφει ο Γιώργος Χ 

Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της διάταξης με πολλά νησιά και εκτεταμένο παράκτιο περιβάλλον, έχει διαχρονικά έντονο ενδιαφέρον για ναυτικές αποτρεπτικές δυνατότητες. Τα αντιπλοϊκά βλήματα αποτελούν κρίσιμο εργαλείο στο ναυτικό πόλεμο για την αντιμετώπιση εχθρικών πλοίων μεγάλου ή μεσαίου εκτοπίσματος. 

Το Πολεμικό Ναυτικό της χώρας βασίζεται σήμερα σε ξένες λύσεις όπως τα γαλλικά EXOCET MM40 Block 3C, αλλά έχουν υπάρξει και εγχώριες προσπάθειες ανάπτυξης, όπως το πρόγραμμα HSC‑1 “Makedon” από την BSK Defence για ελληνικό πύραυλο τύπου κρούζ (cruise missile), αν και δεν έχει φτάσει σε γραμμή παραγωγής και παρέμεινε μόνο ως σχέδιο. 

Η ιδέα του πρώτου ελληνικού αντιπλοϊκού βλήματος συνδέεται περισσότερο με ερευνητικές και σχεδιαστικές πρωτοβουλίες, με στόχο μελλοντική ανάπτυξη σε συνεργασία με διεθνείς βιομηχανίες.

Ο σχεδιασμός μπορεί να στηριχθεί σε στοιχεία υπαρχόντων βλημάτων, για την αξιοποίηση τεχνολογίας, υποσυστημάτων και αισθητήρων. Η Ελλάδα μπορεί να αναπτύξει σταδιακά ένα βλήμα με βασικά χαρακτηριστικά υπερηχητικής ή υποηχητικής ταχύτητας, sea-skimming δυνατότητες, καθοδήγηση GPS/INS και ραντάρ τερματικής φάσης, ενώ τα πιο κρίσιμα εξαρτήματα όπως ο κινητήρας και τα ηλεκτρονικά μπορεί να προέρχονται από διεθνείς συνεργασίες (Γαλλία, Ινδία, Ισραήλ, Σουηδία, Πολωνία, Αυστρία, Τσεχία, Νότια Κορέα, Ιαπωνία)  με μεταφορά τεχνολογίας. 

Ο σχεδιασμός θα πρέπει να ενσωματώνει συστήματα ασφαλείας, αυτοπροστασίας και διαλειτουργικότητας με τα CMS (ΣύστημαΔιαχείρισης Μάχης) του Πολεμικού Ναυτικού, και να μπορεί να εκτοξευθεί από πλοία, υποβρύχια ή παράκτιες πλατφόρμες. Ο σχεδιασμός και η χρησιμοποίηση ενός εγχώριου CMS για ορισμένα πλοία μας (κατηγορίας πυραυλακάτου και κορβέτας) και παράκτιους εκτοξευτές ΔΕΝ είναι εκτός των δυνατοτήτων μας, μπορεί αν σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί γρήγορα και θα το αναλύσω σε επόμενο άρθρο μου.

Το υποηχητικό αντιπλοϊκό βλήμα RGM-21 (SSM-21) Kanaris (Rocket Ground Missile, Rocket Ground-to-Surface/Surface to Surface - Twenty Οne Kanaris) που προτείνω, αντλεί το όνομα του από τον Έλληνα επαναστάτη και ναύαρχο του 1821 αλλά και μετέπειτα πρωθυπουργό (5 φορές!) Κωνσταντίνο Κανάρη από τα ιστορικά Ψαρά. Είναι ο Έλληνας ναύαρχος και πυρπολητής που ανατίναξε το 1822 την ναυαρχίδα του Τουρκικού στόλου, καίγοντας και πνίγοντας ζωντανό μεταξύ άλλων και τον Τούρκο ναύαρχο Νασουχζαντέ Αλί Πασά, πιο γνωστός ως Καρά Αλί Πασάς.

Ανεπίσημα όμως τα αρχικά ΚΑΝΑRIS θα σημαίνουν και τα εξής:

1) Kill Any Navy Assailant Rapidly In Strike = Καταστρέφει Οποιονδήποτε Ναυτικό Επιτιθέμενο Αμέσως με Χτύπημα.

2) Keeper Against Naval Aggressors Rising In Strength = Φύλακας κατά των Ναυτικών Επιτιθέμενων Αναδύεται με Δύναμη.

3) "Καναρίνι".

Τα τεχνικά χαρακτηριστικά θα είναι μήκος 4,5 έως 6 μέτρα, διάμετρο 300 ‑ 350 χιλιοστά, βάρος εκτόξευσης 700 ‑ 1000 κιλά και κεφαλή εκρηκτικού βάρους 150‑200 κιλών. 

Η ταχύτητα πλεύσης μπορεί να είναι 0,8 ‑ 0,95 Mach με τερματική φάση 1,1 ‑ 1,2 Mach, ενώ το βεληνεκές (μαζί με άλλες βελτιώσεις) θα φτάνει τα 70, 120 και 200 χιλιόμετρα διαδοχικά στις εκδόσεις RGM-21A, RGM-21B, RGM-21C. 

Η πλεύση κοντά στη θάλασσα (sea-skimming) μπορεί να γίνει σε ύψος 5 ‑ 10 μέτρων, με καθοδήγηση GPS/INS, ραντάρ και υπέρυθρους αισθητήρες, ενώ τα ηλεκτρονικά αντιμέτρων ECCM και η δυνατότητα αντιπαρακολούθησης θα ενισχύουν την επιβιωσιμότητα. 

Ο κινητήρας μπορεί να είναι turbojet ή στροβιλοκινητήρας με στερεού καυσίμου booster για εκτόξευση. Το βλήμα μπορεί να διαθέτει μέτρα χαμηλής ανιχνευσιμότητας, όπως ειδικά υλικά ή γεωμετρία stealth, ενώ η αυτοκαταστροφή σε περίπτωση αποτυχίας εκτόξευσης είναι αναγκαία για ασφαλή λειτουργία.

Όσον αφορά το οικονομικό κόστος, η κατασκευή μιας πρώτης ελληνικής έκδοσης εκτιμάται στα 2 ‑ 2,5 εκατομμύρια ευρώ ανά βλήμα, ανάλογα με τα εισαγόμενα υποσυστήματα, τον κινητήρα και τα ηλεκτρονικά. 

Ένα αρχικό πρόγραμμα παραγωγής 20 βλημάτων θα απαιτούσε προϋπολογισμό περίπου 32 ‑ 50 εκατομμύρια ευρώ. Αν συμπεριληφθούν δοκιμές, ανάπτυξη υποδομών παραγωγής και εκπαίδευση προσωπικού, το συνολικό κόστος της πρώτης φάσης ανάπτυξης και ενσωμάτωσης μπορεί να φτάσει τα 70 ‑ 100 εκατομμύρια ευρώ. 

Η επόμενη φάση, με μαζική παραγωγή 50‑100 βλημάτων και βελτιώσεις στην τεχνολογία, θα μπορούσε να φτάσει συνολικά τα 200 εκατομμύρια ευρώ, παραμένοντας ωστόσο χαμηλότερη από την αγορά ξένων βλημάτων με παρόμοια χαρακτηριστικά, λόγω εγχώριας παραγωγής και σταδιακής ανάπτυξης τεχνολογίας.

Συνολικά με μια δαπάνη 300 εκατομμυρίων ευρώ μπορούμε να αναπτύξουμε την πρώτη γενιά Ελληνικών αντιπλοϊκών πυραύλων που θα έχουν και ξένα εξαρτήματα μέσα ενώ μια δαπάνη άλλων 250 εκατομμυρίων ευρώ μπορούμε να είμαστε πλήρως ανεξάρτητοι σε όλα τα εξαρτήματα. Με 500 εκατομμύρια ευρώ εξασφαλίζουμε 100% Ελληνικό πύραυλο σε σχεδιασμό και παραγωγή και μπορούμε να αυξήσουμε το πυραυλικό πλέγμα με εκτοξευτές ξηράς από Θράκη μέχρι Κάρπαθο μετατρέποντας σε ελληνική λίμνη το Αιγαίο και ασκώντας στη συνέχεια το νόμιμο δικαίωμα μας  χωρικών υδάτων στα 12 μίλια.

Αυτό ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε και ξένους αντιπλοϊκούς πυραύλους ειδικά ως εξοπλισμό των μεγαλύτερων εκ των πλοίων μας. Απλά ο Ελληνικός πύραυλος RGM-21 Kanaris θα μας δώσει και πρωτοφανή πυραυλικό όγκο που θα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ και σαν σκέψη να αμφισβητηθεί το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδα στα 12 μίλια.

Κι όσοι αντιδράσουν στο πεδίο, τότε θα υποστούν νέο 1912. Ήδη μπορούμε (γι' αυτό εμμονικά ζητάνε αποστρατικοποίηση νησιών μας) απλά τότε θα είμαστε και πιο άνετοι.

Διαβάστε περισσότερα "RGM-21 Kanaris: Οραματιζόμενοι τον πρώτο ΕΛΛΗΝΙΚΟ αντιπλοϊκό πύραυλο. Όταν θέλουμε μπορούμε και μπορούμε να ΘΕΛΟΥΜΕ. "

Ο πολυμήχανος ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Το Δυτικό Ελληνικό πρότυπο στρατηγού και ψυχολόγου

Γράφει ο Γιώργος Χ 

Ο Οδυσσέας είναι ο κατεξοχήν ήρωας της ευφυΐας και της στρατηγικής σκέψης. 

Στην Οδύσσεια ο Όμηρος δεν τον παρουσιάζει ως έναν ήρωα της σωματικής δύναμης, αλλά ως έναν άνθρωπο μεσαίων διαστάσεων που υπερτερεί χάρη στη λογική, την υπομονή και τη διορατικότητά του. Σε κάθε κρίσιμη στιγμή ενεργεί όχι παρορμητικά, αλλά μελετημένα και υπολογισμένα, μετατρέποντας τη σκέψη σε όπλο ισχυρότερο από το ξίφος το οποίο βέβαια κι αυτό ξέρει να χειρίζεται καλά την κατάλληλη στιγμή. Δεν τον ενδιαφέρει η επιβεβαίωση αλλά η τελική επικράτηση.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά επεισόδια είναι αυτό με τον Κύκλωπα Πολύφημο στη ραψωδία θ΄. Ο Οδυσσέας, παγιδευμένος μέσα στη σπηλιά, γνωρίζει ότι η ωμή βία δεν μπορεί να του εξασφαλίσει τη σωτηρία. Αντί γι’ αυτό, χρησιμοποιεί το μυαλό του. Μεθά τον Κύκλωπα με κρασί και, όταν εκείνος τον ρωτά το όνομά του, απαντά:

«Κανένας ἐμοί γ’ ὄνομα· Κανένας δέ με κικλήσκουσι μήτηρ ἠδὲ πατήρ καί ἄλλοι πάντες ἑταῖροι.» (Οδ. θ΄ 366–367) 

«Κανένας είναι τ’ όνομά μου· Κανένας με φωνάζουν η μάνα μου, ο πατέρας μου κι όλοι οι σύντροφοί μου.»

Με αυτήν την απλή φράση θέτει σε εφαρμογή ένα έξυπνο σχέδιο εξαπάτησης. Όταν αργότερα τον τυφλώνει, ο Πολύφημος ουρλιάζει ζητώντας βοήθεια από τους άλλους Κύκλωπες:

«Οὔ τίς με κτείνει δόλῳ οὐδὲ βίηφιν.» (Οδ. θ΄ 405) 

«Κανένας δε με σκοτώνει με δόλο ή με βία.»

Οι υπόλοιποι, νομίζοντας ότι δεν τον πειράζει κανείς, δεν τον βοηθούν. Έτσι ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του καταφέρνουν να δραπετεύσουν. Το επεισόδιο αυτό αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που γνωρίζει να χρησιμοποιεί την παραπλάνηση, τη γλώσσα και την ψυχολογία ως όπλα πολέμου. Η ήττα του Κύκλωπα είναι στην ουσία νίκη του νου πάνω στη βία. Διότι μπορεί ο Οδυσσέας να ήταν ικανός σι ως πολεμιστής ωστόσο η διαφορά ισχύος ήταν συντριπτική υπέρ του Κύκλωπα.

Στη ραψωδία ν΄, η στρατηγική σκέψη του Οδυσσέα παίρνει πιο πολιτική μορφή. Επιστρέφει στην Ιθάκη, αλλά δεν εμφανίζεται αμέσως ως βασιλιάς. Με τη βοήθεια της Θεάς Αθηνάς μεταμορφώνεται σε ζητιάνο, ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να μελετήσει τους εχθρούς του. Ο ποιητής περιγράφει:

«ἀμφὶ δέ οἱ δέρμα βάλε δειλοῦ ἀμηχάνου ἀνδρός, ῥυπαρὸν καὶ κακόδηλον.» (Οδ. ν΄ 429–430) 

«Τον τύλιξε με το δέρμα ενός ταλαίπωρου και ανήμπορου ανθρώπου, βρόμικο και φτωχικό.»

Έτσι, μεταμφιεσμένος, μπαίνει ανάμεσα στους μνηστήρες χωρίς να τον αναγνωρίσει κανείς. Δεν αποκαλύπτει την ταυτότητά του ούτε στην Πηνελόπη, αλλά μόνο στον Τηλέμαχο, με τον οποίο σχεδιάζει την αντεπίθεση. Αυτή η σκηνή δείχνει την ψυχραιμία, τη μεθοδικότητα και τη στρατηγική υπομονή του ήρωα. Ο Οδυσσέας λειτουργεί όπως ένας έμπειρος κατάσκοπος: συλλέγει πληροφορίες, αξιολογεί συμμάχους και εχθρούς, και περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να δράσει. Η μεταμφίεση, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως αδυναμία, εδώ μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου και σχεδιασμού.

Η κορύφωση της στρατηγικής του δράσης έρχεται στη ραψωδία χ΄, όταν τελικά αποκαλύπτεται και προχωρά στην τιμωρία των μνηστήρων. Ο Όμηρος περιγράφει την έναρξη της μάχης:

«ἔνθ’ Ὀδυσεὺς ἐπιβὰς μεγάροιο κατώροφον εἷλεν,

ἔνθα κακὸν τοῖσιν ἐμήσατο μνηστῆρσιν ἁπάντεσσιν.» (Οδ. χ΄ 1–2) 

«Τότε ο Οδυσσέας ανέβηκε στο κατώφλι της αίθουσας και εκεί ετοίμασε κακό σε όλους τους μνηστήρες.»

Ο ήρωας έχει φροντίσει να αποκλείσει τις εξόδους, ώστε κανείς να μην διαφύγει, και χτυπά με αιφνιδιασμό. Παρά το αριθμητικό του μειονέκτημα, κατορθώνει να επιβληθεί χάρη στον απόλυτο έλεγχο του χώρου και τον συντονισμό με τους συμμάχους του. Η σκηνή αυτή δεν είναι απλώς πράξη εκδίκησης· είναι η εφαρμογή ενός άρτια σχεδιασμένου στρατιωτικού σχεδίου, με στοιχεία αιφνιδιασμού, ψυχολογικού πολέμου και απόλυτης συγκέντρωσης.

Μέσα από αυτά τα τρία επεισόδια ο Οδυσσέας αναδεικνύεται σε πρότυπο στρατηγού και ψυχολόγου. Δεν στηρίζεται στη σωματική δύναμη αλλά στη νόηση. Η δύναμή του είναι η ευφυΐα, η αυτοκυριαρχία και η ικανότητα να προσαρμόζεται στις περιστάσεις. Ο Όμηρος, μέσα από τον ήρωά του, διδάσκει ότι η αληθινή ισχύς βρίσκεται στον νου. Ο Οδυσσέας είναι ο πρώτος «στρατηγικός άνθρωπος» της λογοτεχνίας — ένας ήρωας που κερδίζει όχι επειδή είναι ο ισχυρότερος, αλλά επειδή είναι ο πιο ευφυής.

Διαβάστε περισσότερα "Ο πολυμήχανος ΟΔΥΣΣΕΑΣ: Το Δυτικό Ελληνικό πρότυπο στρατηγού και ψυχολόγου"

ΣΤΤΕΠ «ΔΙΑΣ»: Ένα ελληνικό επίτευγμα που δεν πρέπει να χαθεί

Γράφει ο Γιώργος Χ

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, η γαλλική Thales Group παρουσίασε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού τις δυνατότητές της για την αναβάθμιση του Συστήματος Τακτικού και Τεχνικού Ελέγχου Πυρός (ΣΤΤΕΠ) “ΔΙΑΣ”. Η είδηση αυτή πέρασε ίσως στα “ψιλά”, όμως στην πραγματικότητα εγείρει σοβαρά ερωτήματα — όχι μόνο τεχνικής, αλλά και πολιτικής σημασίας.

Το «ΔΙΑΣ» δεν είναι ένα απλό πληροφοριακό σύστημα. Πρόκειται για μια καθαρά ελληνική δημιουργία, αποτέλεσμα συνεργασίας της ΕΑΒ, της SONAK και της Διεύθυνσης Πυροβολικού του ΓΕΣ. Αναπτύχθηκε με όραμα και μεθοδικότητα από Έλληνες αξιωματικούς και επιστήμονες ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η Ελλάδα επιχειρούσε να σταθεί στα πόδια της τεχνολογικά. Η πνευματική του ιδιοκτησία ανήκει στο ελληνικό Δημόσιο — και αυτό από μόνο του έχει βαρύνουσα σημασία.

Παρόλα αυτά, στην πρόσφατη παρουσίαση της Thales, δεν υπήρξε εκπροσώπηση της ΕΑΒ, δηλαδή του αρχικού κατασκευαστή  του συστήματος, που είχε αναλάβει επίσημα τη σύμβαση ανάπτυξης από το 2000. Η απουσία αυτή προκαλεί εύλογα ερωτήματα: πώς γίνεται να συζητείται η “αναβάθμιση” ενός ελληνικού συστήματος, χωρίς τη συμμετοχή του νόμιμου φορέα που το σχεδίασε και το κατασκεύασε?

Φαίνεται πως επαναλαμβάνεται ένα γνώριμο μοτίβο: 

Η υποκατάσταση της ελληνικής τεχνογνωσίας από ξένες εταιρείες. Ένα μοτίβο που, δυστυχώς, δεν αφορά μόνο την άμυνα, αλλά συνολικά την πολιτική αντίληψη που έχουμε για την ανάπτυξη. Η λογική ότι “ο ξένος τα κάνει καλύτερα” εξακολουθεί να κυριαρχεί, ακόμη κι όταν η ιστορία μας έχει δώσει άπειρα παραδείγματα του αντίθετου.

Το «ΔΙΑΣ» (DIAS = Digital Integrated Artillery System) είναι ένα πλήρως ελληνικό σύστημα ψηφιακού ελέγχου πυρός, το οποίο για δεκαετίες υπηρέτησε αξιόπιστα το Πυροβολικό. Με τη συνδρομή της Σχολής Πυροβολικού, Ελλήνων αξιωματικών ανέπτυξαν όχι μόνο το λογισμικό του, αλλά και του διαδόχου του, “ΗΡΑΚΛΗΣ”, παραχωρώντας μάλιστα τα δικαιώματα στο κράτος. Είναι λοιπόν η επιτομή αυτού που αποκαλούμε “εγχώρια αμυντική αυτάρκεια”.

Το 2023, η ΕΑΒ, σε συνεργασία με την εταιρεία ASTERION (εταιρεία διάδοχο της SONAK), παρουσίασε την πρότασή της για το “ΔΙΑΣ ΙΙ”. Μια σύγχρονη αναβάθμιση που περιλάμβανε ανανεωμένο περιβάλλον διεπαφής, υποστήριξη Android, συμβατότητα με τα τελευταία νατοϊκά πρότυπα και βελτιωμένη λειτουργικότητα ανά επίπεδο διοίκησης. Με λίγα λόγια, μια πρόταση απολύτως ρεαλιστική και τεχνολογικά ώριμη, που θα διατηρούσε το έργο στα ελληνικά χέρια.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι από το 2017 υπήρξαν και εσωτερικές πρωτοβουλίες αναβάθμισης του «ΔΙΑΣ» από τη Διεύθυνση Πυροβολικού. Οι αξιωματικοί είχαν στόχο να το κάνουν πιο φιλικό, πιο εύχρηστο, με λιγότερες απαιτήσεις σε εξοπλισμό. Έγιναν επιτυχείς δοκιμές με solid state δίσκους, αναβαθμίσεις λογισμικού, ενίσχυση κυβερνοασφάλειας και μάλιστα προτάθηκαν RFID κάρτες για αυτόματη ρύθμιση δικτύων — μια ιδέα εξαιρετικά προχωρημένη για την εποχή.

Το σύστημα δοκιμάστηκε με επιτυχία ακόμη και σε μεγάλες αποστάσεις, αποδεικνύοντας τη σταθερότητά του σε πραγματικές συνθήκες. Υπήρξε ακόμη σχέδιο να επεκταθεί ώστε να υποστηρίζει διοικητικές λειτουργίες των μονάδων Πυροβολικού. Όμως, όπως συνέβη με πολλά άλλα έργα εκείνης της περιόδου, η οικονομική κρίση έβαλε φρένο.

Και εδώ έρχεται το κρίσιμο ερώτημα:

Πώς είναι δυνατόν, μετά από τόσες επενδύσεις, γνώσεις και χρόνια υπηρεσίας, να εξετάζεται σήμερα σοβαρά η αντικατάσταση του «ΔΙΑΣ» με ένα ξένο σύστημα;

Ποια λογική υπαγορεύει την εγκατάλειψη ενός αποδεδειγμένα λειτουργικού ελληνικού συστήματος για χάρη μιας “εισαγόμενης λύσης”?

Η Ελλάδα έχει χάσει πολλά “τρένα” στη βιομηχανία, αλλά ο τομέας της πληροφορικής και του λογισμικού είναι ένας από τους λίγους όπου μπορεί να σταθεί ισότιμα διεθνώς. Δεν χρειάζονται εργοστάσια δισεκατομμυρίων, αλλά πίστη στις δυνατότητες των ανθρώπων της.

Όχι μόνο των πτυχιούχων στον συγκεκριμένο τομέα αλλά ακόμα και "ερασιτεχνών".

 Αντί, λοιπόν, να στηρίζουμε τέτοια παραδείγματα, τα αφήνουμε να απαξιωθούν. 

Η περίπτωση του «ΔΙΑΣ» δεν είναι απλώς μια τεχνική υπόθεση. Είναι ένα τεστ πολιτικής ωριμότητας: θέλουμε πραγματικά να στηρίξουμε την εγχώρια αμυντική βιομηχανία όπως μας λέει συνέχεια ο Υπουργός Νίκος Δένδιας, ή θα μείνουμε για πάντα στη νοοτροπία της εξάρτησης?

Η απάντηση σε αυτό θα δείξει αν μπορούμε να σχεδιάζουμε το μέλλον μας — ή αν θα συνεχίσουμε να το αγοράζουμε.

Διαβάστε περισσότερα "ΣΤΤΕΠ «ΔΙΑΣ»: Ένα ελληνικό επίτευγμα που δεν πρέπει να χαθεί"