Γράφει ο Γιώργος Χ
Βλέπετε τις ειδήσεις των τελευταίων εβδομάδων?
Μαζικές διαδηλώσεις στη Γαλλία, επεισόδια στην Ιταλία, κινητοποιήσεις στο Βέλγιο και την Πορτογαλία. Οι δρόμοι της Ευρώπης φλέγονται ξανά.
Αυτό, σε συνδυασμό με τις τρέχουσες μακροοικονομικές εξελίξεις, ονομάζεται δομικά στην πολιτική επιστήμη τελικό στάδιο προπολεμικής περιόδου, λίγο πριν από την εκδήλωση μιας ευρύτερης συστημικής σύρραξης.
Πολλοί σπεύδουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να δώσουν επιφανειακές θρησκευτικές ή φυλετικές προεκτάσεις. «Φταίνε οι μετανάστες», «είναι θρησκευτική εξέγερση», ισχυρίζονται.
Το ισλαμικό στοιχείο παίζει ρόλο ως κοινωνικός καταλύτης, αλλά όχι στον βαθμό που του αποδίδεται η αποκλειστική ευθύνη.
Τα επίσημα δημογραφικά δεδομένα δείχνουν ότι το ποσοστό των μουσουλμάνων μεταναστών παραμένει σε επίπεδα που δεν δικαιολογούν από μόνα τους μια γενικευμένη κοινωνική κατάρρευση, με 2%-3% στην Ελλάδα, 6% στο Βέλγιο, 6,5% στη Βρετανία, 8% στη Σουηδία και 9% στη Γαλλία.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή, βαθιά και... ιστορική.
Οι άνθρωποι δεν βγαίνουν στους δρόμους για τα ιερά τους βιβλία· βγαίνουν για την τσέπη τους.
Διαδηλώνουν για τον στασιμοπληθωρισμό, το αβάσταχτο κόστος ζωής, τη δομική στεγαστική κρίση και την υποχρηματοδότηση της παιδείας.
Στη μάζα ΔΕΝ έχουν όλοι την υπομονή, την αντίληψη και τη γενικότερη ψυχολογική αντοχή να αναλύσουν τη γεωστρατηγική σκακιέρα, αλλά αντιδρούν αντανακλαστικά στην άμεση οικονομική ασφυξία.
Αν σας θυμίζει κάτι αυτό, είναι επειδή το έχουμε ξαναζήσει.
Γυρίστε το ρολόι πίσω, στη δεκαετία του 1930, λίγο πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 
Μετά το μεγάλο οικονομικό Κραχ του 1929, ο κόσμος βυθίστηκε στην εξαθλίωση, η οποία πυροδότησε ένα βίαιο κύμα ιστορικών διαδηλώσεων.
Στη Γαλλία μεταξύ 1934 και 1936, εκατομμύρια εργάτες και φοιτητές παρέλυσαν τη χώρα με γενικές απεργίες ενάντια στη φτώχεια, οδηγώντας στην άνοδο του Λαϊκού Μετώπου και την καθιέρωση του 40ώρου. Την ίδια περίοδο, το 1936 στο Λονδίνο, η περίφημη «Μάχη της Κέιμπλ Στριτ» έφερε 100.000 πολίτες στους δρόμους για να ανακόψουν την πορεία των εγχώριων φασιστών. Παράλληλα, το 1932 στις ΗΠΑ, χιλιάδες εξαθλιωμένοι βετεράνοι του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έστησαν καταυλισμούς έξω από το Καπιτώλιο ζητώντας τα επιδόματά τους για να επιβιώσουν οι οικογένειές τους.
Το ιστορικό μάθημα είναι απαράλλακτο, καθώς όταν η οικονομική πίεση γίνεται ασφυκτική, οι κοινωνίες διαρρηγνύονται. Τότε, στη δεκαετία του '30, η εσωτερική κοινωνική οργή λειτούργησε ως το καύσιμο που, σε συνδυασμό με τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των αναθεωρητικών δυνάμεων, οδήγησε στην ακραία πολιτική πόλωση και, τελικά, στον πιο αιματηρό πόλεμο της ανθρωπότητας.
Σήμερα, η Δύση αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή κρίση χρέους και παραγωγικότητας, την ώρα που το παγκόσμιο κέντρο βάρους μετατοπίζεται με αριθμούς που είναι ξεκάθαροι.
Το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος έχει ξεπεράσει το 124%-126% του ΑΕΠ, με το πιο ανησυχητικό στοιχείο να είναι ότι οι καθαρές πληρωμές τόκων απορροφούν πλέον περίπου το 15% των συνολικών ομοσπονδιακών δαπανών και το 20% των κρατικών εσόδων, αποδεικνύοντας ότι η Ουάσινγκτον δανείζεται ταχύτερα από όσο αναπτύσσεται. Την ίδια στιγμή, η δυναμική του αναδυόμενου "Άξονα" και των BRICS ενισχύεται σταθερά. Ενώ η Δύση παλεύει με τον πληθωρισμό, η Κίνα καταγράφει ρυθμούς ανάπτυξης 4,5% - 4,6% για το 2026, ωθούμενη από μια θεαματική έκρηξη στις εξαγωγές ημιαγωγών και τεχνολογιών Τεχνητής Νοημοσύνης. Αυτή η ανατροπή αποτυπώνεται καθαρά σε όρους Ισοτιμίας Αγοραστικής Δύναμης (PPP), όπου η διευρυμένη συμμαχία των BRICS+ ελέγχει πλέον σχεδόν το 36% - 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έχοντας ξεπεράσει οριστικά το G7, το οποίο έχει περιοριστεί κοντά στο 28% - 29%.
Ο πόλεμος απαιτεί πόρους, και η ενέργεια αποτελεί το αίμα της γεωστρατηγικής ισχύος. Στη δεκαετία του 1930, η ανάγκη της Ιαπωνίας και της Γερμανίας για πετρέλαιο και πρώτες ύλες καθόρισε τις στρατιωτικές τους επιθέσεις.
Σήμερα, η ενεργειακή εξάρτηση αποτελεί το απόλυτο όπλο, με το μπλοκ των BRICS+ να ελέγχει πλέον σχεδόν το 30% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και ένα τεράστιο μερίδιο του φυσικού αερίου μέσω της Ρωσίας και του Ιράν. Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί μια στραγγαλιστική παγίδα για την Ευρώπη, η οποία, έχοντας αποκοπεί από τη φθηνή ρωσική ενέργεια, αντιμετωπίζει μόνιμα υψηλό ενεργειακό κόστος που αποβιομηχανίζει την παραγωγική της βάση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γερμανία. Παράλληλα, η πράσινη μετάβαση αναδεικνύει μια νέα εξάρτηση, καθώς η Κίνα μονοπωλεί την επεξεργασία των σπάνιων γαιών σε ποσοστό άνω του 70%-80%, καθώς και των κρίσιμων μετάλλων όπως το λίθιο και το κοβάλτιο. Τα υλικά αυτά είναι απολύτως απαραίτητα για τις τεχνολογίες του μέλλοντος και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα, αφήνοντας τη Δύση σε κατάσταση απόλυτης στρατηγικής ευπάθειας.
Θα διαβάσουμε σωστά την ιστορία αυτή τη φορά?
Η απάντηση της Realpolitik είναι: Όχι.
Οι δυτικές κυβερνήσεις οδηγούνται μαθηματικά προς τη γεωπολιτική σύγκρουση, καθώς πρέπει να αντιμετωπίσουν τον άξονα Ρωσίας-Κίνας πριν η οικονομική και πληθυσμιακή φθορά της Δύσης καταστήσει αδύνατο τον ανταγωνισμό. Αν επιλέξουν να περιμένουν, οι εσωτερικές εξεγέρσεις και η δημοσιονομική τους κατάρρευση θα είναι πολύ χειρότερες.
ΔΕΝ υπάρχει «ηθική» στη Γεωστρατηγική, καθώς δεν πρόκειται για Ψυχολογία ή Κοινωνιολογία. Για να προβλέψεις σωστά, ο συναισθηματισμός πρέπει να εκμηδενιστεί, όχι επειδή υπάρχει κάποια κακόβουλη πρόθεση, αλλά επειδή οι δομικές πιέσεις του διεθνούς συστήματος είναι αμείλικτες.
Ιστορικά, οι μεγάλες διορθώσεις ισχύος γίνονται με αίμα, και οι συναυλίες ειρήνης δεν μεταβάλλουν τους συσχετισμούς των εξοπλισμών. Ζούμε ιστορικές εποχές, σχεδόν 100 χρόνια από τις αντίστοιχες προηγούμενες. Ας προετοιμαστεί ο καθένας σε ατομικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο όσο καλύτερα μπορεί.
Η «ενσυναίσθηση» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ανέξοδη, ενώ η πραγματική αλληλεγγύη την κρίσιμη ώρα απαιτεί ΠΡΑΞΕΙΣ και ανθεκτικότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου