Ο υποθαλάσσιος στόλος του Ιράν σε αριθμούς και δυνατότητες

Γράφει ο Γιώργος Χ

Το Ιράν διατηρεί έναν από τους πιο πολυπληθείς στόλους υποβρυχίων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, με προσανατολισμό στην άμυνα των στενών υδάτων του Περσικού Κόλπου, την προστασία σημαντικών θαλάσσιων διαδρομών και τη δυνατότητα ασύμμετρων επιχειρήσεων σε περίπτωση κρίσης. Η ιρανική στρατηγική ναυτικών δυνάμεων έχει επενδύσει σε τόσο παραδοσιακά μεσαίου μεγέθους υποβρύχια όσο και σε πολλά μικρά, παράκτια σκάφη ικανά να κινηθούν … σχεδόν αθέατα κάτω από τα ρηχά νερά γύρω από το Στενό του Oρμούζ.

Ο στόλος υποβρυχίων του Ιράν περιλαμβάνει περίπου 28 έως 30 σκάφη, αριθμός που τοποθετεί την Τεχεράνη ανάμεσα στις πλέον εξοπλισμένες ναυτικές δυνάμεις της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής όσον αφορά υποβρύχια. Αυτά είναι κυρίως diesel-electric, χωρίς πυρηνική πρόωση και χωρίς πυρηνικά όπλα.

Τα υποβρύχια του Ιράν εξυπηρετούν ένα πολλαπλό ρόλο: υπεράσπιση των ακτών, απαγόρευση διέλευσης σε εχθρικά σενάρια, υποστήριξη ειδικών επιχειρήσεων, εγκατάσταση ναρκών, και δυνατότητα αντιπλοϊκής επίθεσης με τορπίλες ή πυραύλους.

Kilo-class (Tareq) υποβρύχια

Τα Kilo-class υποβρύχια είναι ο κυριότερος τύπος μεγάλων υποβρυχίων στο ιρανικό ναυτικό και προέρχονται από ρωσικής κατασκευής Project 877 diesel-electric υποβρύχια που αποκτήθηκαν τη δεκαετία του 1990 από τη Ρωσία.

Αυτά τα τρία (3) σκάφη έχουν μήκος περί τα 73 μέτρα, εκτόπισμα πάνω από 2.300 τόνους και μπορούν να μεταφέρουν τορπίλες, νάρκες θαλάσσης και αντιπλοϊκούς πυραύλους. Λειτουργούν κυρίως στο νότιο στόλο του Ιράν με βάση το Bandar Abbas και μπορούν να αναπτυχθούν ακόμα και στον Κόλπο του Ομάν ή στον Αραβικό Περσικό Κόλπο.

Αποτελούν πιο “παραδοσιακά” υποβρύχια με μεγαλύτερη αυτονομία και ικανότητα επιχειρήσεων σε βαθύτερα ύδατα, αλλά η χρησιμότητά τους περιορίζεται στα πολύ ρηχά νερά του Κόλπου.

Τα Kilo-class υποβρύχια που υπηρετούν στο Ιρανικό Ναυτικό, γνωστά τοπικά ως κλάση Tareq, αποτελούν τα πιο βαριά και ισχυρά υποβρύχια που διαθέτει η Τεχεράνη. Η φιλοσοφία οπλισμού τους βασίζεται στη ρωσική σχολή υποβρυχιακού πολέμου, με έμφαση στην ισχυρή τορπιλική ισχύ, στη ναρκοθέτηση και στη δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων υπό κατάδυση.

Ο κύριος οπλισμός των Kilo-class είναι οι τορπιλοσωλήνες διαμετρήματος 533 χιλιοστών, συνολικά έξι (6) στον αριθμό, τοποθετημένοι στην πλώρη. Από αυτούς εκτοξεύεται το μεγαλύτερο μέρος των επιθετικών τους όπλων. Το υποβρύχιο μπορεί να μεταφέρει συνήθως 18 έως 24 όπλα συνολικά, σε συνδυασμό τορπιλών και ναρκών, ανάλογα με τη διαμόρφωση της αποστολής.

Οι βασικές τορπίλες που χρησιμοποιούνται είναι ρωσικής προέλευσης, όπως η 53-65KE, μια βαριά τορπίλη αφιερωμένη στην καταστροφή πλοίων επιφανείας, με ισχυρή πολεμική κεφαλή.

Χρησιμοποιείται κυρίως εναντίον μεγάλων στόχων, όπως δεξαμενόπλοια ή πολεμικά σκάφη. Παράλληλα, τα Kilo μπορούν να φέρουν και τορπίλες τύπου TEST-71 ή UGST, σχεδιασμένες για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, με καλωδιακή καθοδήγηση και ενεργά/παθητικά σόναρ, επιτρέποντας στο υποβρύχιο να εμπλέξει εχθρικά υποβρύχια σε μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις.

Εκτός από τορπίλες, τα ιρανικά Kilo-class έχουν τη δυνατότητα να εκτοξεύουν αντιπλοϊκούς πυραύλους από κατάδυση. Ο πιο γνωστός είναι ο ρωσικός 3M-54E Klub-S, ο οποίος εκτοξεύεται από τον τορπιλοσωλήνα, αναδύεται στην επιφάνεια και στη συνέχεια κατευθύνεται προς τον στόχο σε χαμηλό ύψος. 

Ο πύραυλος αυτός έχει εμβέλεια που μπορεί να φτάσει περίπου τα 200 – 300 χιλιόμετρα, ανάλογα με την έκδοση, και αποτελεί σοβαρή απειλή για πλοία επιφανείας υψηλής αξίας. Υπάρχουν επίσης εκτιμήσεις ότι το Ιράν έχει ενσωματώσει εγχώριες παραλλαγές ή τροποποιήσεις αντιπλοϊκών πυραύλων, προσαρμοσμένων για υποβρύχια εκτόξευση, αν και οι λεπτομέρειες παραμένουν απόρρητες.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η ικανότητα ναρκοθέτησης. Τα Kilo-class μπορούν να μεταφέρουν και να αποθέσουν θαλάσσιες νάρκες μέσω των τορπιλοσωλήνων, αντικαθιστώντας μέρος του φορτίου τορπιλών. Αυτή η δυνατότητα θεωρείται κρίσιμη για την ιρανική στρατηγική, ειδικά στο Στενό του Ορμούζ, όπου η ναρκοθέτηση μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διακοπή της ναυσιπλοΐας και να υποχρεώσει τον αντίπαλο σε εκτεταμένες επιχειρήσεις εκκαθάρισης.

Αν και τα Kilo-class δεν διαθέτουν οργανικά αντιαεροπορικά όπλα, η χαμηλή ακουστική τους υπογραφή σε συνδυασμό με τον ισχυρό οπλισμό τους τα καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνα σε ρόλο ενέδρας. 

Ο συνδυασμός βαρέων τορπιλών, πυραύλων cruise και ναρκών επιτρέπει στο Ιράν να τα χρησιμοποιεί ως στρατηγικά όπλα άρνησης περιοχής, κυρίως εκτός των πολύ ρηχών υδάτων του Περσικού Κόλπου, στον Κόλπο του Ομάν και στην Αραβική Θάλασσα.

Βέβαια το Αμερικανικό Ναυτικό με τα ελικόπτερα MH 60 ROMEO και τα αεροσκάφη P8 Poseidon που διαθέτει ΔΕΝ θα δυσκολευτεί στο τέλος να τα εντοπίσει και να τα εξουδετερώσει. Ωστόσο τα συγκεκριμένα υποβρύχια του Ιράν είναι μία απειλή αξιόλογη που ΔΕΝ πρέπει να υποτιμάται.

Fateh-class

Η κλάση Fateh είναι ιρανικής σχεδίασης και κατασκευής υποβρύχιο μεσαίου μεγέθους που εισήλθε σε υπηρεσία το 2019 μετά από πολυετή ανάπτυξη επί μία δεκαετία και θεωρείται το πρώτο αξιόλογο εγχώριο υποβρύχιο μετά τα ρωσικά Kilo.

Αυτό το υποβρύχιο έχει μήκος περίπου 48 μέτρα και εκτόπισμα κοντά στους 600 τόνους, με βαριά ισχύ πυρός για σκάφος αυτού του μεγέθους, συμπεριλαμβανομένων τορπιλών, ναρκών και ακόμη πιθανών υποβρύχιων πυραύλων. 

Έχει κατασκευαστεί και είναι υπηρεσιακό ένα (1) υποβρύχιο του τύπου ενώ ναυπηγούνται άλλα τρία (3).

Μπορεί να επιχειρεί για αρκετές εβδομάδες κάτω από την επιφάνεια, έχει σχετικά μεγάλη αυτονομία για παράκτιες επιχειρήσεις και αποτελεί σημαντικό βήμα προς μεγαλύτερη τεχνολογική αυτονομία της Τεχεράνης στη ναυτική άμυνα.           Από πλευράς διαστάσεων, το Fateh έχει μήκος περίπου 48 έως 49 μέτρα, πλάτος γύρω στα 4 μέτρα και βύθισμα που εκτιμάται κοντά στα 3,8 – 4 μέτρα. Το εκτόπισμά του κυμαίνεται περίπου στους 600 τόνους σε κατάδυση, τοποθετώντας το καθαρά ανάμεσα στα μικρά Ghadir και στα βαριά Kilo. Το μέγεθος αυτό του επιτρέπει να επιχειρεί τόσο σε ρηχά όσο και σε σχετικά βαθύτερα ύδατα, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τον Κόλπο του Ομάν και την Αραβική Θάλασσα.

Η πρόωση είναι συμβατική diesel-electric, χωρίς AIP, με έναν κύριο άξονα και έλικα χαμηλού θορύβου. Η μέγιστη ταχύτητα εκτιμάται περίπου στους 14–15 κόμβους σε κατάδυση και χαμηλότερη στην επιφάνεια. Η αυτονομία του είναι σαφώς ανώτερη από των μίνι υποβρυχίων, φτάνοντας τις αρκετές εβδομάδες επιχειρήσεων, με ακτίνα δράσης που εκτιμάται άνω των 3.000 ναυτικών μιλίων σε οικονομική πλεύση στην επιφάνεια με χρήση diesel. Το επιχειρησιακό βάθος δεν έχει επισήμως ανακοινωθεί, αλλά οι περισσότερες εκτιμήσεις το τοποθετούν στα 200 μέτρα ή και περισσότερο, επίπεδο ικανοποιητικό για την κατηγορία του.

Πρόσφατες δοκιμές από αυτόν τον τύπο υποβρυχίου έχουν δείξει την ικανότητα εκτόξευσης εξελιγμένων τορπιλών και συνεργασία με άλλα ιρανικά υποβρύχια σε ναυτικές ασκήσεις.

Ο  εξοπλισμός αισθητήρων του Fateh περιλαμβάνει σόναρ πλώρης, πλευρικά παθητικά συστήματα και σύγχρονα (για ιρανικά δεδομένα) ηλεκτρονικά ελέγχου μάχης. Αν και δεν μπορεί να συγκριθεί με δυτικά συστήματα τελευταίας γενιάς, αποτελεί σαφή πρόοδο σε σχέση με παλαιότερες ιρανικές σχεδιάσεις και επιτρέπει συντονισμένες επιθέσεις και καλύτερη επίγνωση τακτικής κατάστασης.

Ο οπλισμός είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο του Fateh και αυτό που το καθιστά πραγματικά επικίνδυνο. Το υποβρύχιο διαθέτει τέσσερις τορπιλοσωλήνες διαμετρήματος 533 χιλιοστών στην πλώρη. Από αυτούς μπορεί να εκτοξεύσει βαριές τορπίλες τόσο για ανθυποβρυχιακό όσο και για αντιπλοϊκό ρόλο. Το συνολικό φορτίο οπλισμού εκτιμάται περίπου σε 8 έως 12 όπλα, ανάλογα με τη διαμόρφωση της αποστολής.

Οι τορπίλες που χρησιμοποιεί είναι ιρανικής και ρωσικής τεχνολογικής καταγωγής, με τις πιο σύγχρονες ιρανικές εκδόσεις να διαθέτουν ενεργή και παθητική καθοδήγηση, καθώς και δυνατότητα επαναστόχευσης. Το Fateh έχει επιδείξει σε ασκήσεις επιτυχημένες βολές τορπιλών από κατάδυση, επιβεβαιώνοντας ότι το σύστημα μάχης του είναι πλήρως λειτουργικό και όχι απλώς πειραματικό.

Πέρα από τις τορπίλες, το Fateh έχει τη δυνατότητα ναρκοθέτησης μέσω των τορπιλοσωλήνων, κάτι που ενισχύει σημαντικά τον ρόλο του σε αποστολές άρνησης περιοχής. Οι νάρκες μπορούν να τοποθετηθούν διακριτικά σε θαλάσσιους διαύλους, λιμάνια ή στενά περάσματα, με ιδιαίτερη σημασία για το Στενό του Χορμούζου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ικανότητα εκτόξευσης πυραύλων από υποβρύχια θέση. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το Fateh μπορεί να εκτοξεύσει αντιπλοϊκούς πυραύλους cruise από τους τορπιλοσωλήνες, ιρανικής σχεδίασης, σε ανάλογη φιλοσοφία με τα ρωσικά Klub. Αν και οι ακριβείς τύποι και εμβέλειες δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, θεωρείται ότι αυτό προσδίδει στο Fateh ικανότητα πλήγματος πέρα από τον ορίζοντα, αυξάνοντας κατακόρυφα την απειλή για εχθρικά πλοία επιφανείας.

Το πλήρωμα εκτιμάται περίπου στα 35 άτομα, αριθμός σχετικά μικρός, κάτι που μειώνει τις απαιτήσεις υποστήριξης αλλά αυξάνει τις ανάγκες αυτοματισμού. Το υποβρύχιο έχει σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί τόσο αυτόνομα όσο και σε συνεργασία με άλλα υποβρύχια, σκάφη επιφανείας και UAV ναυτικής επιτήρησης.

Συνολικά, το Fateh-class ΔΕΝ είναι ένα «στρατηγικό» υποβρύχιο τύπου Kilo ή δυτικών με σύστημα AIP, αλλά αποτελεί πολλαπλασιαστή ισχύος για το Ιράν. 

Συνδυάζει ικανοποιητική αυτονομία, σοβαρό οπλισμό και χαμηλό κόστος, καθιστώντας το ιδανικό για ασύμμετρη αποτροπή, αιφνιδιαστικές επιθέσεις και έλεγχο θαλάσσιων περιοχών. Για τα δεδομένα της περιοχής και της ιρανικής βιομηχανίας, θεωρείται ένα από τα πιο επιτυχημένα ναυτικά προγράμματα της χώρας.

Ghadir-class μίνι υποβρύχια

Τα Ghadir-class αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ιρανικής υποβρύχιας ισχύος σε αριθμούς και είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της ασύμμετρης ναυτικής στρατηγικής της Τεχεράνης. Πρόκειται για μίνι υποβρύχια, σχεδιασμένα όχι για ανοικτές θάλασσες, αλλά για τα ιδιαίτερα γεωγραφικά και επιχειρησιακά δεδομένα του Περσικού Κόλπου και κυρίως του Στενού του Ορμούζ.                                                                                            

Η ανάπτυξή τους ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με έντονες επιρροές από βορειοκορεατικές και κινεζικές σχεδιάσεις μίνι υποβρυχίων, αλλά με σημαντικές ιρανικές προσαρμογές. Από τότε έχουν ναυπηγηθεί πολλές μονάδες, με τις περισσότερες εκτιμήσεις να μιλούν για 20 έως 23 υποβρύχια σε ενεργό υπηρεσία, κυρίως στο Ναυτικό των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC Navy), αλλά και στο κανονικό Ιρανικό Ναυτικό.                                                                                     .

Από πλευράς διαστάσεων, τα Ghadir είναι εξαιρετικά μικρά. Το μήκος τους κυμαίνεται περίπου στα 29 μέτρα, το πλάτος γύρω στα 3 μέτρα, ενώ το εκτόπισμα σε κατάδυση εκτιμάται μεταξύ 120 και 150 τόνων. Το μικρό μέγεθος τα καθιστά ιδανικά για επιχειρήσεις σε πολύ ρηχά νερά, εκεί όπου τα μεγάλα υποβρύχια δυσκολεύονται ή καθίστανται πρακτικά άχρηστα. Το βύθισμά τους είναι τέτοιο ώστε μπορούν να κινούνται ακόμα και σε περιοχές με βάθος λίγων δεκάδων μέτρων.

Η πρόωση είναι κλασική diesel-electric, χωρίς AIP, με έμφαση στη χαμηλή ακουστική υπογραφή σε χαμηλές ταχύτητες. Η μέγιστη ταχύτητα σε κατάδυση εκτιμάται περίπου στους 8 – 10 κόμβους, όμως σε επιχειρησιακές συνθήκες κινούνται πολύ πιο αργά, ώστε να ελαχιστοποιούν τον θόρυβο. Η αυτονομία τους είναι περιορισμένη σε σχέση με μεγαλύτερα υποβρύχια και κυμαίνεται σε λίγες ημέρες έως μία εβδομάδα, κάτι που όμως θεωρείται απολύτως επαρκές για αποστολές κοντά στις ιρανικές ακτές ή σε προκαθορισμένες ζώνες ενέδρας.

Το μέγιστο επιχειρησιακό βάθος δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως, αλλά οι περισσότερες εκτιμήσεις τοποθετούν το ασφαλές βάθος λειτουργίας στα 50 έως 100 μέτρα, που ανταποκρίνεται πλήρως στα χαρακτηριστικά του Περσικού Κόλπου, όπου τα μεγάλα βάθη είναι σπάνια.

Ο  εξοπλισμός αισθητήρων των Ghadir είναι απλός αλλά λειτουργικός. Διαθέτουν βασικό σόναρ πλώρης και παθητικά συστήματα εντοπισμού, επαρκή για μικρές αποστάσεις και για περιβάλλον με έντονο ακουστικό «θόρυβο», όπως αυτός που δημιουργείται από εμπορική ναυσιπλοΐα, δεξαμενόπλοια και παράκτιες εγκαταστάσεις. Το περιβάλλον αυτό, αντί να αποτελεί μειονέκτημα, λειτουργεί συχνά υπέρ τους, καθώς δυσκολεύει τον εντοπισμό τους από σύγχρονα ανθυποβρυχιακά μέσα.

Ο οπλισμός τους είναι εντυπωσιακός για το μέγεθός τους. Τα Ghadir διαθέτουν δύο τορπιλοσωλήνες διαμετρήματος 533 χιλιοστών στην πλώρη. Ο αριθμός των τορπιλών που μπορούν να μεταφέρουν είναι περιορισμένος, συνήθως δύο έως τέσσερις, αλλά επαρκεί για αιφνιδιαστικά πλήγματα υψηλής αξίας. Οι τορπίλες αυτές είναι κυρίως ιρανικές εκδόσεις βασισμένες σε ρωσικά ή κινεζικά πρότυπα, με ικανότητα προσβολής πλοίων επιφανείας και, σε μικρότερο βαθμό, υποβρυχίων.

Πέρα από τις τορπίλες, τα Ghadir έχουν τη δυνατότητα ναρκοθέτησης, η οποία θεωρείται ίσως ο πιο κρίσιμος ρόλος τους. Μπορούν να τοποθετήσουν νάρκες σε στενά περάσματα, λιμάνια ή θαλάσσιες οδούς με μεγάλη εμπορική σημασία, προκαλώντας δυσανάλογα μεγάλο επιχειρησιακό και οικονομικό κόστος στον αντίπαλο. Στο Στενό του Ορμούζ, ακόμα και περιορισμένη ναρκοθέτηση θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες επιπτώσεις στη ναυσιπλοΐα και στις τιμές ενέργειας.

Σε ορισμένα σενάρια, έχει αναφερθεί και η δυνατότητα μεταφοράς ομάδων ειδικών δυνάμεων, με το υποβρύχιο να λειτουργεί ως μέσο μυστικής διείσδυσης κοντά σε εχθρικές ακτές ή εγκαταστάσεις. Αν και δεν πρόκειται για τον κύριο ρόλο τους, αυτή η ευελιξία ενισχύει την αξία τους σε ανορθόδοξες επιχειρήσεις.

Το πλήρωμα των Ghadir είναι μικρό, συνήθως 10 έως 15 άτομα, κάτι που αντανακλά τόσο το μέγεθος όσο και τον περιορισμένο χώρο. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξαιρετικά λιτές και δεν ενδείκνυνται για μακρά παραμονή στη θάλασσα, αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για τον ρόλο που καλούνται να επιτελέσουν.

Σε στρατηγικό επίπεδο, τα Ghadir δεν έχουν στόχο να αντιμετωπίσουν ισότιμα σύγχρονα δυτικά υποβρύχια. Η αξία τους βρίσκεται στην ποσότητα, τη δυσκολία εντοπισμού και την εκμετάλλευση του περιβάλλοντος. Λειτουργώντας σε ομάδες, σε συνδυασμό με πυραυλακάτους, UAV, παράκτια ραντάρ και ναρκοθέτηση, δημιουργούν ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο πλέγμα άρνησης πρόσβασης.

Συνολικά, τα Ghadir-class μίνι υποβρύχια είναι ένα καθαρό προϊόν ρεαλιστικής στρατηγικής: φθηνά σε σύγκριση με μεγάλα υποβρύχια, προσαρμοσμένα απόλυτα στη γεωγραφία της περιοχής και ικανά να προκαλέσουν δυσανάλογα μεγάλη απειλή σε πολύ ισχυρότερους ναυτικούς αντιπάλους. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο θεωρούνται από πολλούς αναλυτές το πιο «επικίνδυνο» κομμάτι του ιρανικού υποβρύχιου στόλου, όχι λόγω τεχνολογικής υπεροχής, αλλά λόγω τρόπου χρήσης.

Nahang-class

Το Nahang-class είναι το πιο «αθόρυβο» και ταυτόχρονα το πιο παρεξηγημένο υποβρύχιο πρόγραμμα του Ιράν. Σε αντίθεση με τα Fateh ή τα Ghadir, το Nahang δεν σχεδιάστηκε ως μαζικό οπλικό σύστημα, αλλά ως πειραματική και ειδικού ρόλου πλατφόρμα, με στόχο τη δοκιμή τεχνολογιών και την κάλυψη αποστολών που δεν εξυπηρετούνται εύκολα από τα κλασικά υποβρύχια.

Η ανάπτυξή του ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και το υποβρύχιο παρουσιάστηκε δημόσια περίπου το 2006, χωρίς όμως να ακολουθήσει ποτέ μαζική παραγωγή. Μέχρι σήμερα θεωρείται ότι υπάρχει μία μονάδα σε επιχειρησιακή ή ημι-επιχειρησιακή κατάσταση, πιθανόν με ρόλο δοκιμών, εκπαίδευσης και ειδικών αποστολών.

Από πλευράς διαστάσεων, το Nahang τοποθετείται ανάμεσα στα Ghadir και στα Fateh, αλλά πιο κοντά στα μίνι υποβρύχια. Το μήκος του εκτιμάται περίπου στα 25 – 28 μέτρα, με πλάτος κοντά στα 3 μέτρα. Το εκτόπισμα σε κατάδυση υπολογίζεται περίπου στους 100–120 τόνους, γεγονός που το καθιστά ιδιαίτερα μικρό και ευέλικτο, κατάλληλο για ρηχά και περιορισμένα ύδατα.

Η πρόωση είναι συμβατική diesel-electric, χωρίς σύστημα AIP. Η σχεδίαση δίνει έμφαση στη χαμηλή ακουστική υπογραφή και όχι στην ταχύτητα. Η μέγιστη ταχύτητα σε κατάδυση εκτιμάται στους 8 κόμβους, ενώ σε επιχειρησιακή χρήση κινείται συνήθως πολύ πιο αργά για λόγους απόκρυψης. Η αυτονομία του είναι περιορισμένη, πιθανότατα μερικές ημέρες, κάτι που συνάδει με τον ρόλο του ως παράκτιου ή ειδικών αποστολών υποβρυχίου.

Το επιχειρησιακό βάθος δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως, όμως εκτιμάται ότι βρίσκεται στην περιοχή των 50 – 100 μέτρων. Αυτό είναι απολύτως επαρκές για τον Περσικό Κόλπο, όπου τα μεγάλα βάθη είναι σπάνια και η τακτική αξία προκύπτει από την απόκρυψη και όχι από το μεγάλο βάθος.

Ο εξοπλισμός αισθητήρων του Nahang είναι περιορισμένος αλλά λειτουργικός. Διαθέτει βασικό σόναρ πλώρης και παθητικά συστήματα ακρόασης μικρής εμβέλειας. Δεν προορίζεται για κλασικό ανθυποβρυχιακό αγώνα, αλλά για διακριτική προσέγγιση στόχων, πλοίων ή ακτών, μέσα σε περιβάλλον έντονου ακουστικού θορύβου.

Ο οπλισμός του Nahang είναι το σημείο όπου εμφανίζονται οι περισσότερες αβεβαιότητες. Το υποβρύχιο δεν διαθέτει κλασικούς εσωτερικούς τορπιλοσωλήνες όπως τα Ghadir ή τα Fateh. Αντί αυτού, θεωρείται ότι μπορεί να φέρει εξωτερικά τοποθετημένες τορπίλες ή μικρά υποβρύχια όπλα, πιθανόν δύο στον αριθμό. 

Αυτή η διαμόρφωση μειώνει τις δυνατότητες παρατεταμένης μάχης, αλλά απλοποιεί τη σχεδίαση και εξυπηρετεί ειδικούς ρόλους.

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δυνατότητα μεταφοράς ειδικών δυνάμεων. Το Nahang θεωρείται κατάλληλο για αποστολές μυστικής διείσδυσης, αποβίβασης βατραχανθρώπων ή τοποθέτησης αισθητήρων και ναρκών κοντά σε εχθρικές ακτές ή λιμενικές εγκαταστάσεις. Σε αυτόν τον ρόλο, η απουσία βαρέος οπλισμού δεν αποτελεί μειονέκτημα, αλλά συνειδητή επιλογή.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι το Nahang χρησιμοποιήθηκε ως δοκιμαστική πλατφόρμα για τεχνολογίες που αργότερα ενσωματώθηκαν στα Ghadir και στα Fateh, όπως συστήματα πρόωσης, διαμόρφωση κύτους και διαδικασίες ναυπήγησης μικρών υποβρυχίων. Με αυτή την έννοια, η αξία του είναι περισσότερο τεχνολογική και εκπαιδευτική παρά καθαρά επιχειρησιακή.

Το πλήρωμα εκτιμάται ότι κυμαίνεται στους 6 έως 8 άνδρες, αριθμός εξαιρετικά μικρός, που αντικατοπτρίζει τον περιορισμένο χώρο και τον ειδικό χαρακτήρα του σκάφους. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι εξαιρετικά λιτές και δεν ενδείκνυνται για παρατεταμένες αποστολές.

Σε στρατηγικό επίπεδο, το Nahang δεν πρέπει να συγκρίνεται με τα Fateh ή τα Kilo. Δεν είναι υποβρύχιο μάχης πρώτης γραμμής. Είναι ένα εργαλείο χαμηλής ορατότητας, χρήσιμο για ειδικές αποστολές, πειραματισμό και ανάπτυξη τεχνογνωσίας. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο δεν αντικαταστάθηκε πλήρως ούτε εξελίχθηκε σε μαζική κλάση, αλλά λειτούργησε ως ενδιάμεσο βήμα στην πορεία του Ιράν προς πιο ολοκληρωμένες εγχώριες σχεδιάσεις.

Συνολικά, το Nahang-class αντιπροσωπεύει τη φιλοσοφία «λίγα αλλά χρήσιμα». Δεν τρομάζει με αριθμούς ή ισχύ πυρός, αλλά δείχνει πώς το Ιράν έμαθε να σχεδιάζει, να ναυπηγεί και να χρησιμοποιεί μικρά υποβρύχια με σαφή επιχειρησιακή λογική, προσαρμοσμένη στη γεωγραφία και στη στρατηγική του.