Τα Γαλλικά Πυρηνικά Υποβρύχια: Ιστορία, Τεχνολογία και Επιχειρησιακό Αποτύπωμα της Force Océanique Stratégique

Γράφει ο Γιώργος Χ 

Η ανάπτυξη των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα της σύγχρονης ευρωπαϊκής τεχνολογίας και ταυτόχρονα τον θεμέλιο λίθο της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής.                                                                            Η ιστορία τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το δόγμα ανεξαρτησίας που υιοθέτησε ο Σαρλ ντε Γκολ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για μια Ευρώπη των Εθνικών κρατών και την Γαλλία ως ανεξάρτητη υπερδύναμη με δική της ξεχωριστή φωνή από τις 2 υπερδυνάμεις (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ). Η Γαλλία δοκίμασε επιτυχώς την πρώτη της ατομική βόμβα (με πλουτώνιο) στις 13 Φεβρουαρίου 1960 σε έρημο τη Αλγερίας.

Η Γαλλία, έχοντας βιώσει δύο (2) γερμανικές εισβολές μέσα σε τέσσερις (4) δεκαετίες, αποφάσισε ότι ποτέ ξανά ΔΕΝ θα αφήσει την Εθνική της ασφάλεια να εξαρτάται μόνο από συμβατικά όπλα κι από τις προθέσεις ξένων δυνάμεων. 

Μέσα από αυτήν τη στρατηγική φιλοσοφία γεννήθηκε η Force de Frappe και ειδικότερα η Force Océanique Stratégique (FOST), δηλαδή το υποβρύχιο σκέλος της γαλλικής πυρηνικής ισχύος.

Η ιστορία των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: 

Τα στρατηγικά SNLE (Sous-marin Nucléaire Lanceur d’Engins= Πυρηνικό Υποβρύχιο Εκτόξευσης Βαλλιστικών Βλημάτων) και τα επιθετικά SNA (Sous-marin Nucléaire d’Attaque=Πυρηνικό Υποβρύχιο Επίθεσης ). 

Κάθε κατηγορία έχει τη δική της εξέλιξη με κλάσεις που αντικατοπτρίζουν το τεχνολογικό επίπεδο της εποχής και την πρόοδο των γαλλικών πυρηνικών αντιδραστήρων, των sonar και των συστημάτων stealth.

Η Γαλλία έχει ένα σαφές και σχετικά «καθαρό» ιστορικό γενεών τόσο στα στρατηγικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) όσο και στα επιθετικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια (SSN). 

Η γαλλική στρατηγική δύναμη υποβρυχίων (SSBN) ξεκινά ουσιαστικά στη δεκαετία του 1970. Πρώτη γενιά θεωρούνται τα υποβρύχια της κλάσης Le Redoutable. Αυτά ήταν τα πρώτα γαλλικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια με βαλλιστικούς πυραύλους και αποτέλεσαν τη βάση της ανεξάρτητης πυρηνικής αποτροπής της χώρας, της λεγόμενης Force de Frappe. Έφεραν πυραύλους M1, M2 και αργότερα M20 και χαρακτηρίζονταν από σχετικά υψηλό ακουστικό ίχνος και περιορισμένες δυνατότητες αισθητήρων σε σχέση με τα σύγχρονα δεδομένα, αλλά για την εποχή τους ήταν τεχνολογικό άλμα. Αυτή η γενιά υπηρέτησε από το 1971 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Δεύτερη και τρέχουσα γενιά στρατηγικών υποβρυχίων είναι η κλάση Le Triomphant. Εισήλθε σε υπηρεσία από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και αποτελεί πλήρη ποιοτική τομή σε σχέση με την προηγούμενη γενιά. Τα υποβρύχια αυτά είναι σημαντικά πιο αθόρυβα, διαθέτουν εξελιγμένα σόναρ, ψηφιακά συστήματα μάχης και φέρουν πυραύλους M45 και στη συνέχεια M51 και M51.3, με πολλαπλές πυρηνικές κεφαλές και πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Αυτή η γενιά παραμένει ενεργή και αναβαθμίζεται συνεχώς, ενώ θεωρείται απολύτως σύγχρονη έως και τη δεκαετία του 2030–2040.

Μελλοντικά, η Γαλλία σχεδιάζει τρίτη γενιά στρατηγικών υποβρυχίων, γνωστή ως πρόγραμμα SNLE 3G. Αυτά θα αντικαταστήσουν σταδιακά τα Triomphant από τη δεκαετία του 2030 και μετά. Αν και δεν έχουν ακόμη ναυπηγηθεί, θεωρούνται νέα γενιά λόγω ριζικά βελτιωμένης ακουστικής υπογραφής, νέας αρχιτεκτονικής αντιδραστήρα και πλήρους ενσωμάτωσης με μελλοντικές εκδόσεις πυραύλων M51. Η ύπαρξή τους επιβεβαιώνει ότι η Γαλλία έχει ιστορικά ήδη περάσει από δύο γενιές SSBN και βαδίζει προς την τρίτη.

Στον τομέα των επιθετικών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων (SSN), η εξέλιξη είναι επίσης διακριτή. Πρώτη γενιά θεωρούνται τα υποβρύχια κλάσης Rubis. Αυτά εισήλθαν σε υπηρεσία τη δεκαετία του 1980 και ήταν σχετικά μικρά για πυρηνοκίνητα υποβρύχια, με κύριο ρόλο την ανθυποβρυχιακή και ανθυποπλοϊκή δράση, καθώς και τη συνοδεία των στρατηγικών υποβρυχίων. Παρά τον περιορισμένο όγκο τους, αποτέλεσαν αξιόπιστη πλατφόρμα, αν και με περιορισμούς σε αυτονομία αισθητήρων και με υψηλότερο θόρυβο σε σύγκριση με νεότερα σχέδια.

Δεύτερη και σύγχρονη γενιά SSN είναι η κλάση Barracuda (τύπος Suffren). Αυτά τα υποβρύχια αποτελούν πλήρη ανανέωση της γαλλικής επιθετικής υποβρύχιας ισχύος, με σημαντικά χαμηλότερο ακουστικό ίχνος, σύγχρονα σόναρ, δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων cruise (MdCN), υποστήριξη ειδικών δυνάμεων και πολύ πιο ευέλικτο ρόλο σε σύγχρονες επιχειρήσεις. Θεωρούνται καθαρά υποβρύχια νέας γενιάς, συγκρίσιμα με τα αμερικανικά Virginia ή τα βρετανικά Astute.

Συνοψίζοντας, ιστορικά η Γαλλία έχει αναπτύξει δύο πλήρεις γενιές στρατηγικών υποβρυχίων (SSBN) με τρίτη γενιά ήδη σχεδιασμένη, και δύο γενιές επιθετικών πυρηνοκίνητων υποβρυχίων (SSN). Παρότι ο αριθμός γενεών είναι μικρότερος από εκείνον των ΗΠΑ ή της Ρωσίας, η γαλλική προσέγγιση χαρακτηρίζεται από τεχνολογική συνέχεια, ανεξαρτησία και υψηλή ποιότητα σχεδίασης, χωρίς μεγάλα άλματα ή «αποτυχημένες» ενδιάμεσες κλάσεις.

Η Πρώτη Γενιά των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων

Τα στρατηγικά υποβρύχια

Η πρώτη γενιά στρατηγικών υποβρυχίων ξεκινά με την κλάση Redoutable, που αποτέλεσε τη βάση για την Force Océanique Stratégique (FOST) από τη δεκαετία του 1970. Τα έξι (6) σκάφη της κλάσης, από το Le Redoutable έως το L’Inflexible, ήταν εξοπλισμένα αρχικά με πυραύλους M1/Μ2 και στη συνέχεια με M20 και M4. Η κλάση αυτή αποτελεί την ιδρυτική γενιά των γαλλικών στρατηγικών πυρηνικών υποβρυχίων, τόσο ως προς τον σχεδιασμό, όσο και ως προς τον πρώτο γαλλικό ναυτικό αντιδραστήρα τύπου CAS-48/DR-48, που παρείχε επαρκή ισχύ αλλά όχι ακόμη προηγμένη απορρόφηση ήχου με ειδικά υλικά ή εξαιρετικά χαμηλό θόρυβο κατά την παραγωγή της ενέργειας.

Η πρώτη γενιά στρατηγικών υποβρυχίων, η κλάση Le Redoutable, αποτέλεσε την τεχνολογική βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε όλο το πρόγραμμα. 

Τα υποβρύχια αυτά, των οποίων η ναυπήγηση ξεκίνησε το 1964, εισήλθαν σε επιχειρησιακή δράση το 1971 και υπηρέτησαν μέχρι τη δεκαετία του 1990. Κατασκευασμένα στα ναυπηγεία Cherbourg, ήταν τα πρώτα ευρωπαϊκά στρατηγικά πυρηνικά υποβρύχια και περιείχαν τεχνολογίες πρωτόγνωρες για τη Γαλλία. 

Ο πυρηνικός αντιδραστήρας CAS48, σχεδιασμένος από τη γαλλική CEA, αποτέλεσε προϊόν πολυετούς έρευνας. 

Οι πύραυλοι M1, και έπειτα οι πιο εξελιγμένοι M2 και M4, παρείχαν εμβέλεια από 2.500 έως 4.000 χιλιόμετρα, ενσωματώνοντας πυρηνικές κεφαλές τύπου TN-60 και TN-70. 

Ο πύραυλος Μ1 MSBS ήταν πρώτος γαλλικός βαλλιστικός πύραυλος υποβρυχίου. Μετέφερε μία (1) πυρηνική κεφαλή ισχύος 1.000 κιλοτόνων. Ήταν όχι απλά πυρηνική κεφαλή αλλά όπλο "Αποκάλυψης του Ιωάννη". Προς σύγκριση βόμβα της Χιροσίμα 1945 ισχύς 15 κιλοτόνοι και βόμβα Ναγκασάκι 20 Κιλοτόνοι  Ο Μ1 ζύγιζε 20 τόνους και είχε βεληνεκές 3.000 χιλιομέτρων. Στη γαλλική στρατιωτική ορολογία MSBS είναι η συντομογραφία του Mer-Sol Balistique Stratégique, δηλαδή Θάλασσας-Εδάφους Στρατηγικός Βαλλιστικός. Η ανάπτυξη του ολοκληρώθηκε το 1968 με το πρωτότυπο να δοκιμάζεται το 1969 και ήταν πλήρως επιχειρησιακός στα γαλλικά πυρηνικά υποβρύχια από το 1970 μέχρι το 1975. 

Το 1973 ολοκληρώθηκε η ανάπτυξη και δοκιμάστηκε σε άσκηση ο "Μ deux", M2 MSBS.                                       

Ο "Μ deux", είχε ακριβώς το ίδιο μήκος των 10,67 μέτρων ήταν μία βελτιωμένη και λίγο πιο ελαφριά έκδοση του Μ1 με λίγο μεγαλύτερο βεληνεκές 3.200 - 3.500 χιλιομέτρων κι απαλλαγμένος από τις "παιδικές ασθένειες". Άρχισε να εξοπλίζει τα γαλλικά πυρηνικά υποβρύχια το 1974 και  έμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1978. 

Το 1976 ολοκληρώθηκε η ανάπτυξη και τελική δοκιμή του πυραύλου M20 o οποίος από το 1977 άρχισε να αντικαθιστά όλους τους Μ1/2 και το απόθεμα τους και παρέμεινε ο βασικός στρατηγικός βαλλιστικός πύραυλος της Γαλλίας μέχρι το 1985 και επιχειρησιακός μέχρι το 1989.                                                              Ο "Μ vingt" είχε το ίδιο βάρος 19-20 τόνων, βεληνεκές 3.000 - 3.200 χιλιομέτρων, σε σχέση με τους προηγούμενους ήταν λίγο πιο "κοντός" στα 10,4 μέτρα αλλά πολύ πιο "έξυπνος" πύραυλος με ικανότατα (για την εποχή εκείνη) βοηθήματα παραπλάνησης της εχθρικής αντιβαλλιστικής άμυνας στη φάση επανεισόδου στην ατμόσφαιρα και τελική κάθοδο προς τον στόχο. 

Σχεδιαστικά ήταν νέος πύραυλος, ικανότατος, αντιπροσωπεύοντας την τεχνολογική αιχμή των 70s με επιχειρησιακή προοπτική 10 - 15 ετών.                                                                                                Ήταν πύραυλος δύο σταδίων στερεού καυσίμου, σχεδιασμένος για εκτόξευση από βάθος περίπου 40–50 μέτρων μέσα από τους σωλήνες των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων.                                Τα δύο στάδια στερεού καυσίμου χρησιμοποιούσαν σύνθετο καύσιμο  με υψηλή ενεργειακή απόδοση, επιτρέποντας σταθερή ώση και αξιόπιστη λειτουργία σε όλες τις συνθήκες.                                    Η σχεδίαση του M20 ενσωμάτωνε βελτιωμένη προστασία έναντι ηλεκτρομαγνητικών παλμών, κραδασμών και θαλάσσιας υγρασίας, κάτι ιδιαίτερα κρίσιμο για μακροχρόνια αποθήκευση μέσα στο υποβρύχιο.                                                                                            Το βλήμα ενσωμάτωνε όπως προανέφερα επίσης εξελιγμένα αντίμετρα της εποχής για να δυσκολεύει την αναχαίτιση, αν και εκείνη την εποχή τα αντιβαλλιστικά συστήματα ήταν περιορισμένα.                                                                                                         

Η εκτόξευση του Μ20 βασιζόταν στη μέθοδο της κρύας εκτόξευσης, δηλαδή το βλήμα ωθούνταν από τον εκτοξευτή με πίεση αερίων μέσα από τον σωλήνα, έβγαινε στην επιφάνεια και τότε ενεργοποιούσε το πρώτο στάδιο του κινητήρα. Η σχεδίαση αυτή μείωνε τις καταπονήσεις στο υποβρύχιο και βελτίωνε τη διακριτικότητα του συστήματος.                                                                                       

Το σώμα του πυραύλου ήταν κατασκευασμένο από ελαφρά κράματα και σύνθετα υλικά, ώστε να μειώνεται η μάζα και να αυξάνεται η εμβέλεια.                                                                                                Ο M20 έφερε εξελιγμένο σύστημα αδρανειακής καθοδήγησης δεύτερης γενιάς, το οποίο, παρότι ΔΕΝ είχε και τεχνολογία GPS, παρείχε σημαντικά βελτιωμένη ακρίβεια σε σχέση με τον M1 και τον M2.                                                                                                      Στο μέγιστο βεληνεκές του, η μέση απόκλιση στο σημείο πρόσκρουσης εκτιμάται περίπου στα 1.000 – 1.500 μέτρα, τιμή "αστεία" δηλαδή υπεραρκετή για τη στρατηγική χρήση πυρηνικής κεφαλής μεγάλης ισχύος.                                                                    Το καθοριστικό στοιχείο του M20 εκτός από το βελτιωμένο σύστημα καθοδήγησης και τα εξελιγμένα(για την εποχή) συστήματα παραπλάνησης ήταν η βελτιωμένη (της σειράς ΤΝ-60) θερμοπυρηνική κεφαλή TN-61, ισχύος περίπου 1,2 Μεγατόνων δηλαδή 1.200 Κιλοτόνοι.   

             

Η επιλογή μονής κεφαλής (ενιαίας πυρηνικής γόμωσης) αντανακλούσε το δόγμα εκείνης της εποχής, όπου προτεραιότητα δεν ήταν η πολλαπλή στοχοποίηση, αλλά η (παραπάνω από) εξασφαλισμένη και μη ανασχέσιμη γαλλική εκδίκηση σε περίπτωση πυρηνικού πλήγματος κατά της Γαλλίας ή στενού της συμμάχου. 

Το γαλλικό δόγμα εντός της Δυτικής Συμμαχίας ήταν πιο φιλειρηνικό (αποχώρηση από στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1966) και όχι τόσο "ακραία σκληρό" προς την Σοβιετική Ένωση όπως πχ το Βρετανικό αλλά ταυτόχρονα το γαλλικό δόγμα σε περίπτωση άμυνας ήταν και ακραία εκδικητικό χωρίς τον παραμικρό οίκτο.                                                                                                        

Η επιχειρησιακή αξιοποίηση του M20 στα υποβρύχια της κλάσης Redoutable, όπως τα Le Redoutable, Le Terrible, Le Foudroyant, μετέτρεψε τη Γαλλία σε μία πλήρως αυτόνομη πυρηνική δύναμη αποτροπής με θαλάσσια συνιστώσα. Ο M20 παρέμεινε σε υπηρεσία έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οπότε σταδιακά αντικαταστάθηκε από τον M4, πολύ ανώτερο πύραυλο με MIRVs(Multiple independently targetable reentry vehicle) και αυξημένη εμβέλεια. Παρ’ όλα αυτά, ο M20 αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά της γαλλικής πυρηνικής τριάδας για περίπου μία δεκαετία και υπήρξε κρίσιμο βήμα στην εξέλιξη της γαλλικής τεχνολογίας SLBM (Submarine-Launched Ballistic Missile)

Τα επιθετικά πυρηνοκίνητα υποβρύχια

Η κλάση Rubis είναι η πρώτη γενιά γαλλικών επιθετικών πυρηνικών υποβρυχίων και αντιπροσωπεύει την προσπάθεια της γαλλικής βιομηχανίας να φιλοξενήσει μικρό, αποδοτικό πυρηνικό αντιδραστήρα σε συμπαγές κύτος.                                                        Τα Rubis είχαν μήκος περίπου 73 – 74 μέτρα, εκτόπισμα της τάξης των 2.300–2.700 τόνων και αντιδραστήρα CAS-48 ισχύος περίπου 48 MW ονομαστικής θερμικής ισχύος. Ο αντιδραστήρας CAS-48 σχεδιάστηκε για χαμηλή διάμετρο και στενή ενσωμάτωση στο κύτος, χρησιμοποιώντας χαμηλού εμπλουτισμού ουράνιο και χαρακτηριστική δυνατότητα «natural circulation» σε πολύ χαμηλή ισχύ ώστε να μειώνεται ο θόρυβος που παράγουν αντλίες και φυγοκεντρικά συστήματα.                                                                   Η διάταξη πρόωσης στην αρχική σχεδίαση ήταν turbo-electric, όπου ο αντιδραστήρας θερμαίνει νερό στο πρωτεύον κύκλωμα, ο ατμός κινεί τουρμπίνες οι οποίες με την σειρά τους τροφοδοτούν γεννήτριες και ηλεκτρικούς κινητήρες που κινούν τον άξονα προπέλας.    

Είχαν δυνατότητα μεταφοράς τουλάχιστον 14 όπλων όπως τορπίλες διαμετρήματος 533mm, πύραυλοι Exocet κατά πλοίων και παράκτιων στόχων ξηράς. 

Ο αρχικός σχεδιασμός των υποβρυχίων Rubis  είχε προβλήματα, με κυριότερο τον υπερβολικό θόρυβο. Το μικρό μέγεθος της κλάσης και η τότε γαλλική τεχνογνωσία στον πυρηνικό αντικραδασμικό σχεδιασμό δεν επέτρεψαν την αποτελεσματική μόνωση των μηχανικών δονήσεων. Έτσι, τα πρώτα Rubis ήταν πιο θορυβώδη ακόμη και από παλαιότερα αμερικανικά υποβρύχια, κάτι που θεωρήθηκε σημαντικό μειονέκτημα για ένα επιθετικό SSN.      Για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκε το πρόγραμμα AMÉTHYSTE, το οποίο στόχευε στη μείωση θορύβου, στη βελτίωση της υδροδυναμικής συμπεριφοράς και στην αναβάθμιση των αισθητήρων. Οι αλλαγές περιλάμβαναν επανασχεδιασμένη πλώρη, καλύτερη μόνωση γύρω από το πυρηνικό κύκλωμα, ανασχεδιασμένο έλικα, προσθήκη ανηχοϊκών πλακιδίων και συνολική αναδιάταξη του εσωτερικού ώστε να μειωθεί η μετάδοση κραδασμών. Το αποτέλεσμα ήταν σαφώς πιο αθόρυβα και αποτελεσματικά υποβρύχια. Τα Rubis που πέρασαν την αναβάθμιση προσέγγισαν νέο πρότυπο επιχειρησιακής απόδοσης, αν και ποτέ δεν έφτασαν το χαμηλότερο επίπεδο θορύβου των αντίστοιχων αμερικανικών Los Angeles ή των βρετανικών Trafalgar.

Από την κλάση, τελικά όλα τα σκάφη εκτός από το πρώτο, το Rubis S601, έλαβαν τις αναβαθμίσεις. Το δεύτερο, το Saphir, αρχικά ήταν και αυτό θορυβώδες, αλλά στη συνέχεια ανέβηκε στο επίπεδο AMÉTHYSTE μέσω εκτενούς εκσυγχρονισμού. Έτσι, η κλάση κατέληξε να έχει μια μεικτή ιστορία: ένα πολύ θορυβώδες υποβρύχιο χωρίς την αναβάθμιση και τέσσερα που έγιναν ικανοποιητικά αθόρυβα και αποδοτικά για τα γαλλικά στάνταρ της εποχής.

Τα Rubis, παρά το μικρό τους μέγεθος, σχεδιάστηκαν για επιχειρησιακές περιόδους πολλών εβδομάδων και χρησίμευσαν ως δοκιμαστική πλατφόρμα για τεχνολογίες που αργότερα θα ωρίμαζαν στις μεγαλύτερες κλάσεις. 

Παρά τις τεχνολογικές δυσκολίες της εποχής, αυτά τα υποβρύχια της πρώτης γενιάς κι από τις δύο κατηγορίες (πυρηνικά στρατηγικά και πυρηνικά επιθετικά) απέδειξαν την αξιοπιστία τους επί δεκαετίες, εκτελώντας αδιάλειπτες στρατηγικές περιπολίες.

Η Δεύτερη Γενιά των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων.

Η εξέλιξη της ναυτικής τεχνολογίας και η εμφάνιση νέων απειλών οδήγησαν τη Γαλλία στην ανάπτυξη της δεύτερης γενιάς στρατηγικών υποβρυχίων και επιθετικών υποβρυχίων.

Τα στρατηγικά υποβρύχια 

Η Triomphant-class αποτελεί τη σύγχρονη γενιά των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων βαλλιστικών πυραύλων, και είναι η ναυαρχίδα της θαλάσσιας πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας. Αποτελείται από 4 υποβρύχια.

Η κατασκευή του κύτους και των εσωτερικών διατάξεων έχει βελτιστοποιηθεί για σταθερότητα, ασφάλεια και αντοχή σε βάθη πέρα των 300 μέτρων, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να μειώσει τα ηλεκτρομαγνητικά και ακουστικά ίχνη που θα μπορούσαν να καταστήσουν το σκάφος ευάλωτο σε εντοπισμό.

Αυτή η κλάση σηματοδότησε ένα άλμα δεκαετιών, ενσωματώνοντας την τεχνογνωσία από τον σχεδιασμό υποβρυχίων stealth, νέας γενιάς υδροακουστικά συστήματα και έναν εξαιρετικά αθόρυβο πυρηνικό αντιδραστήρα.    

Σχεδιάστηκε από το 1985 μέχρι το 1995 κι άρχισε να αντικαθιστά σταδιακά από το 1997 μέχρι το 2010 την προηγούμενη  κλάση. 

Το εκτόπισμά του ανέρχεται σε περίπου 12.640 τόνους σε επιφανειακή κατάσταση και περίπου 14.335 τόνους σε βυθισμένη κατάσταση. Το μήκος του είναι 138 μέτρα, το πλάτος (δέσμη) 12,5 μέτρα και το βύθισμα περίπου 10,6 μέτρα. 

Η πρόωση παρέχεται από έναν πυρηνικό αντιδραστήρα πεπιεσμένου νερού τύπου K15 ισχύος περίπου 150 MWth, που χρησιμοποιεί χαμηλού εμπλουτισμού ουράνιο περίπου 7%, σε συνδυασμό με σύστημα στροβιλομετατροπέα αντλίας-άξονα που αποδίδει μηχανική ισχύ περίπου 30,5 MW, δηλαδή περίπου 30.500 kW. 

Η αύξηση ισχύος σε σχέση με τον παλαιότερο (προηγούμενο) πυρηνικό αντιδραστήρα CAS-48 επιτρέπει μεγαλύτερη ταχύτητα, υψηλότερη αντοχή, δυνατότητα υποστήριξης βαρέων συστημάτων ηλεκτρονικών, όπλων, και αυξημένων ενεργειακών απαιτήσεων. 

Η πρόωση είναι turbo-electric, δηλαδή ο αντιδραστήρας θερμαίνει νερό υπό πίεση, αυτό παράγει ατμό που κινεί τουρμπίνες και γεννήτριες. Οι γεννήτριες με τη σειρά τους τροφοδοτούν ηλεκτρικούς κινητήρες που κινούν τη βάση πρόωσης (προπέλα ή pump-jet).        

Η ευελιξία του συστήματος επιτρέπει υψηλές ταχύτητες κατάδυσης.

Συμπληρωματικά διαθέτει δύο βοηθητικές γεννήτριες ντίζελ έκτακτης ανάγκης τύπου SEMT Pielstick 8PA4V200 SM, ισχύος περίπου 700 kW η καθεμία. 

Η μέγιστη ταχύτητα υπερβαίνει τους 25 κόμβους σε βύθιση, ενώ η αυτονομία του υποβρυχίου είναι πρακτικά απεριόριστη σε απόσταση, με περιορισμό μόνο τη διάρκεια ζωής του πυρηνικού καυσίμου και τα αποθέματα τροφίμων, γεγονός που επιτρέπει επιχειρησιακή ζωή αντιδραστήρα της τάξης των 20 έως 25 ετών. 

Το βάθος δοκιμής υπερβαίνει τα 400 μέτρα, χωρίς να δημοσιοποιείται το πραγματικό μέγιστο επιχειρησιακό βάθος. 

Ανεφοδιασμός πυρηνικού καυσίμου προβλέπεται περίπου κάθε 10 χρόνια ενώ αποθέματα τροφίμων επαρκούν τουλάχιστον για 80 ημέρες. Η κατανάλωση νερού δεν είναι πρόβλημα επειδή υπάρχουν ειδικά συστήματα αφαλάτωσης. Τα συστήματα μπορούν να παράγουν κάθε μέρα 5.000 – 10.000 λίτρα πόσιμου νερού.

Η σχεδίαση του κύτους βασίζεται στη λογική «ιδανικής ροής», με μειωμένο υδροδυναμικό ίχνος και μείωση δονήσεων μέσω συστημάτων πλήρους αποσβέσεως.                                 

Το πλήρωμα αποτελείται συνήθως από περίπου 111 άτομα, εκ των οποίων περίπου 15 είναι αξιωματικοί και οι υπόλοιποι υπαξιωματικοί και ναύτες, με σύστημα διπλού πληρώματος για συνεχή επιχειρησιακή διαθεσιμότητα. 

Η  διαμόρφωση ηλεκτρονικών αισθητήρων περιλαμβάνει σύγχρονα sonar: μετωπικού τόξου  και και πλευρικά sonar suite (π.χ. DMUX 80), καθώς και ρυμουλκούμενα συστήματα χαμηλής συχνότητας για μεγάλες αποστάσεις ανίχνευσης. 

Πιο αναλυτικά φέρει σόναρ τύπου DMUX 80, DUUX 5 και DSUV 61B πολύ χαμηλής συχνότητας, καθώς και ραντάρ ναυτιλίας Racal Decca, ενώ το τακτικό σύστημα διοίκησης και ελέγχου είναι το SET (Système d’Exploitation Tactique). 

Συμπληρωματικά ενσωματώνονται συστήματα ηλεκτρονικής υποστήριξης / υποκλοπής ραντάρ (ESM= Electronic Support Measures), όπως το DR 3000U (γνωστό και ως ARUR-13 radar warning receiver), που ανιχνεύει ραντάρ και άλλα ηλεκτρονικά σήματα, βοηθώντας στην αποφυγή ανίχνευσης. 

Στον ηλεκτρονικό πόλεμο και αυτοπροστασία το σύστημα ARUR 13 θεωρείται ένα από τα καλύτερα παγκοσμίως. 

Ο κύριος οπλισμός του αποτελείται από 16 βαλλιστικούς πυραύλους θαλάσσιας εκτόξευσης τύπου M45 ή νεότερους M51 και M51.3, οι οποίοι φέρουν πολλαπλές ανεξάρτητα κατευθυνόμενες θερμοπυρηνικές κεφαλές.

Ο βαλλιστικός πύραυλος M51 είναι πύραυλος θαλάσσιας εκτόξευσης τριών (3) σταδίων στερεού καυσίμου, σχεδιασμένος για στρατηγική πυρηνική αποτροπή. Έχει μήκος περίπου 12 μέτρα, διάμετρο 2,3 μέτρα και βάρος εκτόξευσης περί τους 52 τόνους. 

Η εμβέλειά του εκτιμάται μεταξύ 8.000 και άνω των 10.000 χιλιομέτρων, ανάλογα με το φορτίο και το προφίλ πτήσης. 

Φέρει πολλαπλές ανεξάρτητα κατευθυνόμενες πυρηνικές κεφαλές (MIRV), είτε τύπου TN75 ισχύος περίπου 150 κιλοτόνων είτε νεότερες κεφαλές TNO εκτιμώμενης ισχύος 100–300 κιλοτόνων, με προηγμένα αντίμετρα για αντιβαλλιστική άμυνα. Η καθοδήγησή του βασίζεται σε αδρανειακό σύστημα υψηλής ακρίβειας, προσφέροντας πολύ μικρό κυκλικό σφάλμα, και εκτοξεύεται από υποβρύχιο σε πλήρη κατάδυση μέσω συστήματος «cold launch», όπου ο πύραυλος εξωθείται αρχικά με αέριο πριν ενεργοποιηθεί ο κύριος κινητήρας.

Επιπλέον διαθέτει τέσσερις (4) τορπιλοσωλήνες διαμετρήματος 533 χιλιοστών, από τους οποίους μπορεί να εκτοξεύσει βαριές τορπίλες τύπου F17 καθώς και αντιπλοϊκούς πυραύλους Exocet SM39 με δυνατότητα εκτόξευσης σε κατάσταση κατάδυσης.

Η βαριά τορπίλη F17 Mod 2 αποτελεί το κύριο ανθυποβρυχιακό  όπλο του υποβρυχίου. Έχει διαμέτρημα 533 χιλιοστά, μήκος περίπου 6 μέτρα και βάρος άνω των 1.400 κιλών. Κινείται με ηλεκτρική πρόωση, γεγονός που μειώνει δραστικά το ακουστικό της ίχνος, και χρησιμοποιεί προηγμένο ενεργητικό και παθητικό σόναρ για την αναζήτηση και εγκλωβισμό στόχων. 

Η εμβέλειά της ξεπερνά τα 50 χιλιόμετρα, ενώ η πολεμική κεφαλή υψηλής εκρηκτικότητας είναι σχεδιασμένη ώστε να προκαλεί καταστροφική δομική αστοχία σε μεγάλα πλοία ή υποβρύχια. 

Η F17 μπορεί να επαναπρογραμματιστεί κατά τη διάρκεια της πορείας της μέσω καλωδίου καθοδήγησης, δίνοντας στο υποβρύχιο μεγάλη ευελιξία σε σύνθετα περιβάλλοντα μάχης.

Ο αντιπλοϊκός πύραυλος Exocet SM39 είναι έκδοση υποβρύχιας εκτόξευσης της οικογένειας Exocet και προορίζεται για πλήγματα εναντίον πλοίων επιφανείας. 

Εκτοξεύεται από τορπιλοσωλήνα 533 χιλιοστών μέσα σε ειδικό κάνιστρο, το οποίο αποβάλλεται όταν ο πύραυλος φτάσει στην επιφάνεια και ενεργοποιηθεί ο κινητήρας στερεού καυσίμου. 

Έχει αρκετά μικρότερη εμβέλεια σε σχέση με τις άλλες εκδόσεις του πυραύλου, περίπου 50 χιλιόμετρα, πετά σε εξαιρετικά χαμηλό ύψος πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (sea-skimming) και καθοδηγείται από αδρανειακό σύστημα στη μέση πορεία και ενεργό ραντάρ στην τελική φάση. Η πολεμική κεφαλή περίπου 165 κιλών είναι σχεδιασμένη να διατρέπει το κύτος του στόχου πριν εκραγεί εσωτερικά, προκαλώντας σοβαρές ζημιές ή βύθιση.

Η Triomphant-class προσφέρει έτσι συνδυασμό εκτεταμένης αποτροπής, μεγάλη ισχύ πυραύλων, αυτονομία και ικανότητα παραδοσιακών υποβρυχιακών αποστολών — γεγονός που την καθιστά πυρήνα της γαλλικής στρατηγικής αποτροπής.

Η τρίτη και πλέον σύγχρονη γενιά επιθετικών γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων είναι η κλάση Barracuda γνωστή κι ως Suffren . 

Η σχεδίασή τους ξεκίνησε μετά το 2000 και το πρώτο υποβρύχιο, το Suffren, μπήκε σε υπηρεσία το 2020. 

Τα Barracuda ενσωματώνουν πρόωση pump-jet, η οποία ως τρόπος εξασφαλίζει εξαιρετικά χαμηλό ακουστικό ίχνος. Ο πυρηνικός αντιδραστήρας K15 σε αναβαθμισμένη μορφή λειτουργεί με χαμηλού εμπλουτισμού ουράνιο και επιτρέπει στο υποβρύχιο να επιχειρεί επί δεκαετίες χωρίςεπαναφόρτωση καυσίμων. 

Τα Barracuda μπορούν να μεταφέρουν τορπίλες F21 Artemis, πυραύλους Exocet SM39 και πυραύλους κρουζ SCALP Naval εμβέλειας 1.000+ χιλιομέτρων, παρέχοντας στη Γαλλία δυνατότητα στρατηγικής κρούσης από τη θάλασσα.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία των γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων είναι οι αντιδραστήρες K15 και ο μελλοντικός K22. 

Ο K15 όπως προανέφερα χρησιμοποιείται τόσο στα Triomphant όσο και στα Barracuda και αποτελεί έναν από τους πιο αθόρυβους ναυτικούς αντιδραστήρες στον κόσμο. Σχεδιάστηκε ώστε να παράγει ελάχιστους κραδασμούς, με ειδικά ελαστικά pads, συστήματα απομόνωσης και πολλαπλές βαθμίδες θερμοδυναμικής σταθεροποίησης. 

Ο μελλοντικός K22, που θα εξοπλίσει τα στρατηγικά υποβρύχια SNLE 3G, θα προσφέρει μεγαλύτερη ισχύ, αυξημένη διάρκεια ζωής χωρίς επαναφόρτιση καυσίμων και ακόμη χαμηλότερα επίπεδα θορύβου.

Τα συστήματα σόναρ αποτελούν την καρδιά της επιχειρησιακής ικανότητας των υποβρυχίων. 

Τα γαλλικά υποβρύχια χρησιμοποιούν πολύ προηγμένα παθητικά και ενεργητικά σόναρ, όπως τα συστήματα DMUX, S-Cube και SYCOBS. Αυτά περιλαμβάνουν ποικιλία αισθητήρων σε πλευρικές συστοιχίες, ρυμουλκούμενες συστοιχίες μεγάλου μήκους και κεφαλές κύτους που έχουν σχεδιαστεί ώστε να αντιστέκονται σε παρεμβολές και να λειτουργούν ιδανικά σε διαφορετικά βάθη και θερμοκρασιακές στρωματώσεις του ωκεανού. Η Γαλλία έχει επίσης αναπτύξει συστήματα active noise cancellation στο επίπεδο του κύτους, χρησιμοποιώντας συσκευές που εκπέμπουν αντίθετες ηχητικές συχνότητες για να εξουδετερώσουν τον θόρυβο της μηχανής.

Σημαντικό ρόλο έχει επίσης το χρονολόγιο εξέλιξης του γαλλικού προγράμματος πυρηνικών υποβρυχίων. 

Η δεκαετία του 1950 σηματοδοτεί την έναρξη της έρευνας πυρηνικής πρόωσης. Το 1964 ξεκινά η ναυπήγηση του Le Redoutable. Από το 1971 έως το 2008, η κλάση Redoutable υπηρετεί ως ο πυλώνας της γαλλικής αποτροπής. Το 1997 εισέρχεται σε υπηρεσία το Le Triomphant και στη δεκαετία του 2000 ακολουθούν τα υπόλοιπα της κλάσης. Το 2020 η Γαλλία περνά στη νέα εποχή των Barracuda. Μετά το 2030, τα υποβρύχια SNLE 3G θα αναλάβουν τον ρόλο της τρίτης γενιάς στρατηγικής αποτροπής.

Τα υποβρύχια αυτά δεν είναι απλώς οπλικά συστήματα, αλλά η «σιωπηλή δύναμη» της γαλλικής εθνικής ασφάλειας. Τα στρατηγικά υποβρύχια παραμένουν σε συνεχή περιπολία, εξασφαλίζοντας ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά της Γαλλίας θα μπορούσε να απαντηθεί άμεσα, ανεξάρτητα από το αν η χώρα πληγεί. Τα επιθετικά υποβρύχια εκτελούν αποστολές πληροφοριών, προστασίας στόλου, καταδίωξης εχθρικών υποβρυχίων και κρούσεων ακριβείας.

Η γαλλική πυρηνική ναυτική τεχνολογία κατατάσσεται στις κορυφαίες παγκοσμίως και αποτελεί απόδειξη μιας χώρας που επένδυσε συστηματικά στην αμυντική αυτονομία. Από το Le Redoutable έως τα μελλοντικά SNLE 3G, τα γαλλικά πυρηνικά υποβρύχια είναι όχι μόνο σύμβολα ισχύος, αλλά και η ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής πυρηνικής αποτροπής.